گزارشی از کشف کمربندهای ون آلن

به گزارش آفتاب وطن
یک مه ۱۹۵۸، کشف کمربندهای تشعشعی قوی ون آلن که زمین را احاطه کردهاند، در روزنامه واشینگتن ایونینگ استار ایالات متحده منتشر شد.
🔗 بیشتر بخوانید: محقق ایرانی نفرین دادههای ابعاد بالا را با الگوریتم LSH شکست
این مقاله گزارشی را پوشش داد که کاشف آنها، «جیمز ون آلن»، در سمپوزیوم مشترک آکادمی ملی علوم و انجمن فیزیک آمریکا در واشنگتن دیسی ارائه کرده بود. او با بهرهگیری از دادههای کاوشگرهای فضایی اکسپلورر ۱ و پایونیر ۳ در ناحیه قطب مغناطیسی زمین، وجود کمربندهای تشعشعی و غلظت ذرات بار دار الکتریکی را آشکار ساخت.
کاوش فراتر از کمربندهای ون آلن
یکی از بزرگترین خطرات برای فضانوردانی که به مریخ سفر میکنند، مواجهه با تابش انرژی بالای ناشی از باد خورشیدی، طوفانهای خورشیدی و پرتوهای کیهانی کهکشانی است که منشأ آنها خارج از منظومه شمسی ماست.
🔗 بیشتر بخوانید: طرح الکترونیکی پایش سلامت دانشجویان علامه آغاز شد
مگنتوسفر زمین، ذرات پرانرژی را در دام میگیرد و از زمین در برابر طوفانها و بادهای خورشیدی که به طور مداوم جریان دارند محافظت میکند. این تشعشعات میتواند به فناوری و موجودات ساکن بر روی زمین آسیب برساند.
ذرات در دام افتاده، دو کمربند تشعشعی را شکل میدهند که به کمربندهای ون آلن معروفند و همانند دوناتهای عظیم زمین را احاطه کردهاند. کمربند بیرونی از میلیاردها ذره پرانرژی تشکیل شده که از خورشید سرچشمه میگیرند و کمربند داخلی حاصل برهمکنش پرتوهای کیهانی با جو زمین است.
🔗 بیشتر بخوانید: آموزش کامل شارژ اپل ایدی و خرید برنامههای آیفون با پرداخت ریالی_آفتاب وطن
فضانوردان برای رسیدن به فضای بیرونی باید از طریق کمربندهای ون آلن پرواز کنند. به همین دلیل پرواز سریع در این منطقه برای کاهش مواجهه با تشعشعات اهمیت دارد. وسایل الکترونیکی حساس در داخل ماهوارهها و فضاپیماهایی که از طریق کمربندهای ون آلن حرکت میکنند نیز باید در برابر تشعشعات محافظت شوند.
کشف در دهه ۱۹۵۰
این کمربندهای تشعشعی که فراتر از مدار پایین زمین قرار دارند، در سال ۱۹۵۸ توسط اخترفیزیکدان جیمز ون آلن کشف شدند. ون آلن دریافت که میتوان از طریق مناطق ضعیف تابش ون آلن، برای رسیدن به فضای بیرونی مدار زمین پرواز کرد.

آزمایش ون آلن روی اکسپلورر ۱ در ۳۱ ژانویه ۱۹۵۸ آغاز شد. این آزمایش تشعشعات کیهانی بسیار ساده بود که شامل یک شمارشگر گایگر (دستگاهی که تشعشعات را تشخیص میدهد) و یک دستگاه ضبط میشد. آزمایشهای بعدی در سه مأموریت دیگر در سال ۱۹۵۸، یعنی اکسپلورر ۳، اکسپلورر ۴ و پایونیر ۳، نشان داد که دو کمربند تشعشعی در اطراف زمین وجود دارد.
مشاهدات برای چندین دهه ادامه داشته است. اما دانش ما در مورد کمربندها هنگامی که کاوشگر ون آلن در سال ۲۰۱۲ به فضا پرتاب شد، بسیار بیشتر شد.
یک دهه پس از آن، در سال ۱۹۶۸، مأموریت آپولو ۸ ناسا اولین سفینه فضایی سرنشینداری بود که فراتر از کمربندهای ون آلن پرواز کرد، به دور ماه چرخید و سپس به زمین بازگشت.
وقتی ایستگاه فضایی بینالمللی نیز در سال ۲۰۱۱ تکمیل شد، مدار آن در مدار پایین زمین، سفر به ایستگاه را برای فضانوردان ایمنتر ساخت.