آیا سخن گفتن با خود نشاندهنده اختلال روانی است؟

افراد از دلایل متعددی با خود بهصوت بلند گفتگو میکنند. این پدیده میتواند ناشی از تنهایی، فشار عصبی، اضطراب یا حتی تروما باشد. با این حال، بهطور کلی مکالمه با خود روشی سالم، طبیعی و حتی مفید برای پردازش افکار و مقابله با چالشهای دشوار محسوب میشود. در این مقاله، تفاوت بین حالت عادی مکالمه درونی و بیماری روانی سخن گفتن با خود را بررسی میکنیم.
چرا برخی افراد با خود سخن میگویند؟
مکالمه با خود امری رایج است. بر اساس برخی پژوهشها، حدود ۹۶درصد از بزرگسالان با خود گفتگو میکنند. سخن گفتن با صدای بلند کمتر پیش میآید، اما ۲۵درصد از بزرگسالان این کار را انجام میدهند.
🔗 بیشتر بخوانید: بهترین غذاهای وگان دنیا؛ زیتون پرورده در صدر
در مورد علت سخن گفتن با خود در خلوت دو نظریه مهم وجود دارد:
- نظریه انزوا اجتماعی: طولانیمدت تنها بودن عاملی میشود که تمایل افراد به مکالمه با خود را افزایش دهد.
- نظریه اختلال شناختی: مکالمه با خود زمانی رخ میدهد که فرد با شرایطی دشوار یا تروماتیک روبرو شود.
در واقع مکالمه درونی کارکردهای گوناگونی دارد که مهمترین آنها عبارتند از:
🔗 بیشتر بخوانید: ساعات کار پرستاران تأمین اجتماعی اصلاح شد
- خودانتقاد: «در آن جلسه خیلی مسخره به نظر میرسیدیم.»
- خودتشویق: «من آمادهام و فردا در شرکت عالی ارائه میدهم.»
- خودکنترلی: «قرار است امروز یادت نره.»
- سنجش موقعیتهای اجتماعی: «اگر از او خواستگاری کنم، به احتمال زیاد میگوید بله.»
مزایای مکالمه با خود
۱. برنامهریزی بهینهتر
گاهی این نوع سخنگفتن با جملهای چون «چگونه برنامهریزی کنم تا تمام این کارها را امروز تمام کنم؟» آغاز میشود. این کار به شما کمک میکند تا موقعیت را بهتر ارزیابی کرده و به افکار خود نظم ببخشید. در واقع این روشی برای برنامهریزی و حرکت به phía پیش است.
۲. افزایش تمرکز
بعضی اوقات سخن گفتن در خلوت بهصورت «در هنگام رانندگی در این جاده، از گوزنها مراقبت کن» آغاز میشود. این روش باعث میشود نواحی بیشتری از مغز برای انجام کار مورد نظر فعال گردند. در نتیجه میتوانیم بهتر از پیش به اتفاقات اطراف دقت کنیم.
🔗 بیشتر بخوانید: منوراژی: همه چیز درباره خونریزی شدید دوران قاعدگی
۳. کاهش استرس
هنگام تجربه روزی سخت و پیشبینینشده، میتوانید از یک مونولوگ درونی برای کنترل و تنظیم احساسات بهره ببرید. سخن گفتن با خود در خلوت میتواند آرامیبخش باشد و به شما کمک کند شرایط را کنترل کنید. در این حالت، به خود میگویید که همه چیز به خیر خواهد گذشت.
۴. ایجاد انگیزه
مکالمه با خود برای تقویت انگیزه میتواند با جملهای چون «دویدن ۸ کیلومتر؟ این کار سخت نیست. بیا انجامش دهیم» آغاز شود. کارهای دشوار اغلب دلهرهآورند. انگیزه دادن به خود پیش از آغاز یک کار چالشبرانگیز احتمالاً اعتمادبهنفس شما را افزایش میدهد. به عنوان مثال، پژوهشها نشان میدهد که سخن گفتن با خود میتواند به ورزشکاران در آغاز مسابقات دشوار کمک کند.
۵. بازبینی احوال خود
گاهی به خود میگویید: «شما با خودتان چه کار میکنید؟» آیا تا به حال برایتان پیش آمده که بلافاصله پس از دراز کشیدن بر تخت، افکار منفی به ذهنتان حمله کنند؟ در چنین لحظات، بهترین کسی که میتواند وارد عمل شده و شما را با سخن گفتن آرام کند، خودتان است. بهتر است به خود یادآوری کنید که زمان استراحتتان فرا رسیده یا حتی بلند شوید و چند دقیقه به اتاق دیگری بروید تا آرام شوید.
چگونه مکالمه با خود را بپذیریم؟
سعی کنید با خود سخن گفتن را فرصتهایی برای افزایش انگیزه یا تشویق خود تلقی کنید. عبارت کوتاهی مانند «ادامه ده!» بهتر از مکالمه طولانی با خود است. بر مواردی تمرکز کنید که باید روی آنها متمرکز شوید. مکالمه با خود را روشی برای حل مشکلاتی چون مکث نکردن در طول سخنرانی در نظر بگیرید و از آن برای بهبود وضعیت خود بهره ببرید.
این کار برای انگیزه دادن به خود، قدردانی از آنچه دارید یا یادگیری بهتر مسائل سودمند است. برای اینکه این کار را به چیزی مثبت و سازنده تبدیل کنید، آن را به سه روش انجام دهید.
۱. نام خود را صدا بزنید
اگر با خودتان سخن میگویید، تلاش کنید این کار را با صدا زدن نام خود آغاز کنید. صدا زدن نام خود به جای استفاده از ضمیر شخص دوم باعث میشود فرصت پردازش بهتر مکالمه داشته باشید. در واقع این کار فضای احساسی مورد نیاز را به شما میدهد.
۲. مثبت فکر کنید
به یاد داشته باشید که سرزنش خود چیزی را تغییر نمیدهد. به همین دلیل اگر با خودتان بد سخن میگویید، از این کار دست بردارید. در عوض تلاش کنید مکالمه با خود را به گفتگویی شاد و سازنده تبدیل کنید.
۳. بر نقاط قوت خود تأکید کنید
شما بهتر از هر کسی میدانید که کدام کار را بهتر انجام میدهید، آیا اینطور نیست؟ پس از اتمام مکالمه با خود، مدام نقاط ضعف را به خود یادآوری نکنید. در عوض بر نقاط قوت خود تمرکز کنید. اینگونه اعتمادبهنفس و شجاعت لازم برای انجام کارهای دشوار را به دست میآورید.
چگونه از مکالمه با خود دست برداریم؟
سخن گفتن با خود در خلوت اتفاقی طبیعی است. به همین دلیل مقابله با آن میتواند چالشبرانگیز باشد، بهویژه اگر این کار را مداوم انجام دهید. با وجود این، برای توقف مکالمه با خود میتوانید این چهار روش را امتحان کنید:
- خود را زیر نظر داشته باشید: در حین سخن گفتن با خود دقت کنید تا علت این کار را کشف کنید. هرچه بهتر علت کار خود را بفهمید، برای توقف آن موفقتر خواهید بود.
- خود را به کار دیگری مشغول کنید: هر وقت فهمیدید در حال سخن گفتن با خود هستید، فعالیتی دیگر مانند نوشتن یا فکر کردن به افکار خود را انجام دهید.
- از حمایت دیگران بهره بگیرید: یکی از دلایل واجد شرایط افراد برای سخن گفتن با خود، تنهاست. افرادی را برای مکالمه پیدا کنید و مطمئن شوید که از دیگران دوری نمیکنید.
- از ابزارهای سازماندهی بهره ببرید: اگر با خود سخن میگویید تا منظم بمانید، سعی کنید فهرستی از کارهایتان تهیه کنید. با استفاده از تقویم یا ابزارهای سازماندهی کارها را به خود یادآوری کنید. اینگونه دلسرد نمیشوید و مکالمه با خود را فراموش میکنید.
چه زمانی با خود سخن گفتن نگرانکننده است؟
هرچند سخن گفتن با خود میتواند سودمند باشد، گاهی اوقات زیانآور میشود که به آن بیماری مکالمه با خود میگویند. اگر مکالمه با خود حالت منفی یا انتقادی بگیرد، به گفتگوی ناسالم با خود تبدیل میشود و میتواند بر حس ارزشمندی فرد تأثیر منفی بگذارد.
علاوه بر این، تحقیقات حاکی از آن است که برخی از افرادی که بیش از دیگران با خود سخن میگویند، این کار را به دلیل حس تنهایی یا عدم روابط اجتماعی سالم و کافی انجام میدهند. اگر سخن گفتن با خود با حس تنهایی یا علائم اضطراب یا افسردگی همراه شده باشد، باید به روانشناس متخصص مراجعه کنید.
مشکلات روانی مرتبط با سخن گفتن با خود
برخی از مشکلات روانی ناشی از اختلال شناختی میتواند افراد را برای مقابله با این اختلال به سخن گفتن با خود وا دارد. در این حالت، با خود سخن گفتن آرامیبخش میشود و به فرد برای مقابله با شرایط دشوار پیش رو کمک میکند. برخی از مشکلات روانی که به بیماری سخن گفتن با خود منجر میشوند، عبارتند از:
یکی از راههای تشخیص بیماری سخنگفتن با خود، دقت به لحن این گفتگوی درونی است. اگر مکالمه با خود سالم باشد، بیشتر شبیه یک گفتگوی آگاهانه است. اما اگر به صداها در ذهن خود پاسخ میدهید، به بیماری سخنگفتن با خود دچار شدهاید. در صورتی که همزمان بیش از یک صدا در ذهنتان بشنوید یا این صداها با آواها، بویاها یا تصاویر بصری همراه باشد، باید به روانشناس متخصص مراجعه کنید.
اسکیزوفرنی؛ عامل مهم بیماری سخنگفتن با خود

پچپچ کردن و گفتن جملات بیربط با صدای بلند میتواند نشانهای از اسکیزوفرنی باشد. این اختلال روانی تعداد زیادی از مردم جهان را مبتلا میکند. جوانانی که در حال گذران دورههای اساسی زندگی خود هستند، بیشترین آسیبپذیری را دارند.
اسکیزوفرنی در مقایسه با بیماریهایی چون آلزایمر یا اماس شیوع بیشتری دارد. معمولاً مردان در اواسط دهه سوم زندگی و زنان کمی پس از این سن به این بیماری روانی مبتلا میشوند. اسکیزوفرنی در دوران کودکی به ندرت رخ میدهد.
علت دقیق این حالت روانی مشخص نیست، اما برخی از عوامل زمینهساز عبارتند از:
- برهمخوردن تعادل شیمیایی مغز؛
- علل ژنتیکی؛
- عوامل محیطی.
گاهی اعتیاد به مواد مخدر نیز در ابتلا به این بیماری نقش دارد.
یکی از علائم مهم اسکیزوفرنی افکار آشفته است. در این حالت، فرد نمیتواند به درستی فکر کند یا افکار درهمریختهای دارد و هنگام سخن گفتن با صدای بلند، سخنانش نظم منطقی ندارند. در چنین وضعیتی، فرد در حین مکالمه با خود کلمات جدیدی میسازد، کلمات یا عباراتی را بیدلیل تکرار میکند یا به کلمات معانی جدیدی میبخشد. همین ویژگیها سخنگفتن سالم با خود را از بیماریهایی چون اسکیزوفرنی متمایز میکنند. در صورتی که اسکیزوفرنی زود تشخیص داده شود، میتوان آن را به طور کامل کنترل و درمان کرد.
کلام آخر
هر فردی ممکن است در دورهای از زندگی سخنگفتن با خود را تجربه کند. در چنین شرایطی، به احتمال زیاد نگران میشوید اما سخن گفتن با صدای بلند با خود امری کاملاً طبیعی و سالم است. با انجام این کار خود را تشویق میکنیم یا به خود انگیزه میدهیم. اگر با خود به دلایلی چون حس تنهایی، غم، اضطراب یا عدم کنترل بر اوضاع سخن میگویید، بهتر است به روانشناس متخصص مراجعه کنید. همچین کارشناسی بهتر از هر کسی به شما کمک میکند.
]]>

به پشتیبانی زبان بدن، ناگفتهها را بگویید و بشنوید