آیا سینمای «عصرجدید» با افتتاح «لبخند» زنده می‌شود؟
آیا سینمای «عصرجدید» با «لبخند» احیا می‌شود؟
سینما عصرجدید یکی از مکان‌های ماندگار در خاطره سینمادوستان تهرانی است. این سالن قدیمی سه سالی است که درهای‌اش بسته شده و مالکان مجوز تغییر کاربری آن را دریافت کرده‌اند. اما در روزهای اخیر در هم‌جواری این سینما، سالن تئاتری به نام «لبخند» در حال افتتاح است و این پرسش را برانگیخته که آیا با راه‌اندازی این فضای تئاتری و حضور علاقه‌مندان، امکان بازگشایی سینما عصرجدید فراهم می‌شود؟
🔗 بیشتر بخوانید: افتاب وطن – «روزهای روشن» در ۶۵ تکه تولید می شود_آفتاب وطن
تاریخ: چهارشنبه ۱۱ مهر ۱۴۰۳ ساعت ۰۹:۲۱
به گزارش آفتاب وطن، اسفندماه سال ۹۹ بود که خبرگزاری ایسنا از تعطیلی سینما عصرجدید خبرداد. در همان مقطع عبدالله علیخانی، مدیر سینما، این موضوع را تایید کرد و اظهار داشت: «من و آقای فرحبخش ۱۱ سال است که این سینما را خریداری کرده‌ایم، چون سینما عشق ماست، اما با رکود ناشی از دوران کرونا نمی‌دانیم چه باید کنیم و برای تصمیم‌گیری قطعی آن را تعطیل کرده‌ایم.» او با اشاره به سوابق طولانی فعالیت این سالن، معتقد بود برای حفظ سینماهای کهنه باید تفکری بنیادین صورت گیرد.
🔗 بیشتر بخوانید: افتاب وطن – منفعت گیری از یک تکنولوژی تازه در فیلم حاتمی‌کیا_آفتاب وطن
فعالیت‌های اولیه در محل «عسر تازه» به دهه ۱۳۲۰ بازمی‌گردد که در یک دوره کاملاً تخریب شد و سپس به شکل سینمای فعلی بازسازی گردید.
انتشار خبر تعطیلی و تأکید بر جنبه نوستالژیک سینماهای قدیمی بازتاب وسیعی داشت، تا یک سال بعد محمدحسین فرحبخش در گفتگویی صریح با ایسنا نکات را تشریح کرد.
🔗 بیشتر بخوانید: افتاب وطن – دبیر هجدهمین جشنواره فیلم مقاومت منصوب شد_آفتاب وطن
این تهیه‌کننده باتجربه با اصرار گفت: «همه سخنان در مورد نوستالژی سینما «عصر تازه» افترا است.» او در ادامه پرسید: «آنانی که در باره نوستالژی سینما عصر تازه حرف می‌زنند – چه مردم و چه سینماگران – چند سوال دارم. آیا امکان‌پذیر است که در سال‌های گذشته، یعنی یک، پنج، ده یا بیست سال پیش، پدر و مادر خود را از دست داده باشند؟ به من بگویند در این مدت چند بار بر مزار پدر و مادرشان رفته‌اند؟ پدر و مادرشان نوستالژیک‌ترند یا سینما عصر تازه؟ اول تکلیف این را مشخص کنند بعد در مورد مال و اموال مردم نظر بدهند. اگر من این سوال را می‌پرسم، کسی هستم که ۲۵ سال پیش مادرم درگذشت و هر هفته به خاکش می‌روم. پدرم تا زمانی که زنده بود، ۶۰ سال از فوت مادر می‌گذشت و هر جمعه بر مزار مادرش می‌رفت. این‌ها نوستالژی است. سوال دیگر: آنانی که درباره نوستالژی سینما عصرجدید صحبت می‌کنند چرا در این چند سال به این سینما نیامدند تا فیلم ببینند؟ خودشان در ضمیرشان قضاوت کنند. الان چرا در فضای مجازی حس نوستالژی ابراز می‌کنند؟ همه این‌ها حقه‌بازی و افترا است، همانند سائر چیزها.»
به هر حال، تعطیلی سینما «عصرجدید» همانند سایر سینماهای کهنه، مبحث تازه‌ای نیست و با وجود پردیس‌های سینمایی در پاساژ‌های بزرگ، طبیعی است این سالن‌ها کارکرد خود را از دست داده باشند. اما با تعمیرات و تغییراتی نظیر نمایش فیلم‌های کلاسیک، برگزاری نشست‌های تخصصی سینمایی، اختصاص فضا به فیلم‌های کوتاه و مستند و… می‌توان امیدوار بود که این سالن، هم‌اکنون که در کنارش تئاتر «لبخند» در آستانه افتتاح است، دوباره زنده شود.
شاید بد نباشد این نوشته را در اختیار کارشناسان واهل هنر قرار دهیم تا پیشنهاداتی برای احیای این فضا به عنوان یک مکانی فرهنگی ارائه دهند، تا صاحبان سالن (که حق طبیعی‌ست سرمایه بلاتکلیف خود را بازسازی کنند) به بازگشایی آن به شکلی متفاوت ترغیب شوند و این سالن کهنه دچار تغییر کاربری آشکار نگردد.
تا چند روز دیگر مجموعه سالن‌های تئاتر لبخند در کنار عصرجدید باز خواهد شد و جمعی از علاقه‌مندان برای تماشای تئاتر گرد هم می‌آیند. در میان مخاطبان، قطعاً کسانی با خاطرات عصرجدید و تماشای فیلم‌های مهم تاریخ سینما و انتظار در صف‌های جشنواره فیلم فجر، درون این سالن تازه تاسیس حضور خواهند یافت.
دسته‌بندی مطالب