سریال «چرخ گردون»؛ چرخی که قرار است نشاط‌آفرین باشد

بررسی سریال چرخ گردون و تحلیل جذابیت داستان

همین که سیمای ملی در این دوران سخت به تکاپوی تشکیل سریال‌های طنز توسط کاربلدهای این بخش افتاده و دست‌پری را برای این نوع سریال‌ها (تشکیل نود قسمتی) در نظر گرفته است، باید به فال نیک گرفت.

به نقل از خبرنگار هنرنیوز؛ به تازگی شبکه دو در شب‌های زمستان مبادرت به پخش سریال «چرخ گردون» به کارگردانی جواد مزدآبادی و تهیه‌کنندگی سعید مرادی کرده است تا این اثر نخستین سریال تولیدی و سرآغاز ساخت آثار نمایشی مرکز سیمرغ سازمان صدا و سیما باشد. سریالی که با چاشنی طنز در صدد گرم کردن خانه‌های ایرانیان در این زمستان نسبتاً سرد است. اما باید دید آیا سریال‌هایی از این دست، توانایی گرم کردن خانه‌ها به لحاظ طنز و نگه‌داری تماشاگران را دارند یا خیر؟

گویا قرار است این سریال یک کار نمایشی نود قسمتی باشد؛ پس باید جذب تماشاگر و ربط با مخاطب به گونه‌ای باشد که مسئولان تلویزیون را برای ادامه تشکیل دو فصل بعدی آن مجاب سازد.

قصه مهم سریال «چرخ گردون» بنا به اطلاعاتی که از داستان این اثر از قول دست‌اندرکاران آن در رسانه‌ها منتشر شده، روایت رقابت و رفاقت دو رقیب به نام کریم آشی و غلام عدسی است که قرار است عرصه ماجراهایشان در یک پارک، قصه‌های شیرینی را رقم بزند.

مخاطب تا به حال تنها دو تکه از این سریال را دیده است و چهره غلام عدسی که به گمان قوی باید توسط علیرضا خمسه ایفاء شود، هنوز به تماشاگر رونمایی نشده تا ناظر رفاقت‌ها، رقابت‌ها و کل‌کل‌های آنان در پارک برای جذب مشتری باشد. اما آنچه مسلم است این سریال قرار است خنده و اوقات خوشی را برای مردم در فصل زمستان فراهم آورد و با دقت به سابقه جواد مزدآبادی در ساخت کارهای طنز، باید چشم به راه سریالی سرزنده و شاد با رویکرد مضامین اجتماعی باشیم؛ چرا که گویا همه ماجراهای داستان در پارک می‌گذرد و با توجه به اینکه پارک مکانی عمومی برای حضور همه اقشار جامعه است، بی‌شک باید ناظر حل قصه‌های اجتماعی آدم‌های حاضر در پارک با محوریت کریم آشی و غلام عدسی باشیم.

با نگاهی به فیلم‌های پرفروش این روزهای طنز سینمای ایران که رکورد تازه‌ای را در باب فروش‌های چند صد میلیارد تومانی به ثبت رساندند؛ دیگر سلیقه مخاطب همچون قبل راضی با طنزهای معمولی نیست و بی‌شک انتظار کیفیت بالاتری را از تولیدات کمدی و طنز دارد. دیگر شوخی‌های بی‌مزه، سطحی، سخیف و گاه خارج از عرف، او را راضی نمی‌کند و حتماً این سلیقه رو به افزایش نیز مورد دقت دست‌اندرکاران تلویزیون هم بوده است. اینجاست که مخاطب از تولیدات طنز، به ویژه سریالی که قرار است نود قسمتی باشد، انتظار بیشتری به لحاظ کیفیت کارگردانی، دکوپاژ، میزانسن، فیلمبرداری، بازی، صدا، لباس، نمودهای بصری و میدانی و… و این‌گونه پرهیز از طنزهای سخیف و دوری از ابتذال و بی‌مزه‌گی را دارد. در این میان، قطعاً وجود تهیه‌کننده که قلب تپنده سریال است حائز اهمیت است. لذا وجود سعید مرادی به عنوان تهیه‌کننده این سریال که از زمره تهیه‌کنندگان کاربلد، خوشاخلاق و با رزومه قابل قبولی است، حتماً نقطه قوتی برای این اثر خواهد بود. این در حالی است که با نگاهی به تولیدات قبل طنز جواد مزدآبادی که طبق معمول طنزهای آبرومند و نجیبانه‌ای را راهی تلویزیون کرده و مدام در همه این تولیدات نیز، هیچگاه نگاه نقادانه خود را فراموش نکرده، نوید تماشای سریالی تازه را برای مخاطب دارد.

احتمالا نوشتن درباره سریالی که تنها دو تکه از آن پخش شده کار منطقی نباشد؛ اما باید اذعان کرد همین که سیمای ملی در این دوران سخت به تکاپوی تشکیل سریال طنز توسط کاربلدهای این بخش افتاده و دست‌پری برای این نوع سریال‌ها دارد، باید به فال نیک گرفت.

Share/Save/Bookmark

منبع