تحلیل علل کاهش ارتباطات اجتماعی در پیری: یافتههای جدید از مطالعه ماکاکهای آسامی
تحلیل علل کاهش ارتباطات اجتماعی در پیری یافتههای جدید از مطالعه ماکاکهای آسامی, تحقیقات جدید نشان میدهد که با افزایش سن، افراد به طور طبیعی تمایل خود را به سمت روابط عمیقتر و محدودتر سوق میدهند. این پدیده که در انسانها مشهود است، ریشههایی در تکامل زیستشناختی دارد که میتواند از طریق مطالعه گونههای نزدیک به ما توضیح داده شود.
مطالعه ماکاکهای آسامی در طبیعت دانشمندان مؤسسه تحقیقاتی لایبنیتس با انجام یک مطالعه طولی هشت ساله بر روی ماکاکهای آسامی ماده در پناهگاه حیاتوحش فو خیو در تایلند، الگوهای تغییر رفتار اجتماعی در پیری را بررسی کردند.
مادههای مسنتر اگرچه با اعضای خانواده نزدیک و شرکای اجتماعی اصلی خود در ارتباط باقی ماندند، اما از برقراری تعاملات جدید یا سطحی با سایر اعضای گروه خودداری کردند. این الگو دقیقاً با آنچه در جامعۀ انسانی مشاهده میشود همخوانی دارد. کنارهگیری اجتماعی با حفظ اولویت شرکای کلیدی باپتیست صدوقی، نویسنده اصلی این تحقیق، توضیح میدهد که کاهش تعاملات اجتماعی در ماکاکهای مسن لزوماً به منزله انزوا نیست.
صدوقی بیان میکند ماکاکهای مسن انگیزه یا انرژی لازم برای گسترش دایره ارتباطات خود را ندارند، اما برای حفظ امنیت، در محوطه گروه باقی میمانند. این یافتی است که نظریههای موجود درباره انتخاب اجتماعی در پیری را چالش میزند. تفاوتهای بنیادین با مدل انسانی برخلاف انسانها که با سنین گزینشگرتر در انتخاب دوستان میشوند، ماکاکها سطح گزینش خود را در طول عمر ثابت نگه میدارند.
این یعنی کاهش شبکه اجتماعی در این پرندگان ناشی از ترجیح دادن روابط عمیق نیست، بلکه ناشی از محدودیتهای فیزیولوژیکی و انرژی است. اهمیت دادههای طولی در درک پیری پروفسور جولیا اوستنر، رهبر تیم تحقیق، تأکید میکند که دسترسی به دادههای طولانیمدت امکان تفکیک تغییرات ناشی از پیری از نوسانات جمعیتی را فراهم میکند.
آورده و نشان میدهد که ریشههای این رفتار در تاریخ تکاملی مشترک ما و پرندگان نهفته است.