دیابت نوع ۲ عملکرد مغز را دچار اختلال کرده و حالت مشابه اولیه آلزایمر ایجاد می‌کند

دیابت نوع ۲ باعث اختلال مغزی مشابه آلزایمر اولیه می‌شود

بر اساس گزارش خبررسان، یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که دیابت نوع ۲ می‌تواند زمینه‌ساز تغییراتی در مغز شود که شباهت زیادی به مراحل آغازین بیماری آلزایمر دارد. محققان دانشگاه نوادا در لاس‌وگاس (UNLV) ارتباط میان سطح بالا رفته قند خون و عملکرد ناحیه‌ای از مغز به نام «قشر کمربندی قدامی» (ACC) را بررسی کرده‌اند. این بخش از مغز نقشی کلیدی در پردازش پاداش، حافظه، انگیزه و تصمیم‌گیری ایفا می‌کند. نتایج تحقیق حاکی است که دیابت کارکرد این ناحیه را تضعیف کرده و علائمی را به وجود می‌آورد که با تغییرات اولیه در مغز بیماران آلزایمری بسیار مشابه است.

دیابت یک اختلال متابولیکی است که با افزایش قند خون و اختلال در عملکرد انسولین همراه است. تحقیقات پیشین ثابت کرده‌اند که افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری‌های عصبی و روانی همچون آلزایمر قرار دارند. آمارها نشان می‌دهد احتمال ابتلا به آلزایمر در دیابتی‌ها ۶۵ درصد بیشتر از عموم مردم است، اگرچه مکانیسم دقیق این رابطه تا به امروز به‌طور کامل شناخته نشده بود.

در این پژوهش، نتایج آن در مجله علوم اعصاب منتشر شده، مشخص شد که دیابت با تضعیف کارکرد قشر کمربندی قدامی، تأثیر مستقیمی بر فرآیندهای شناختی نظیر پردازش پاداش و حافظه دارد. این اختلال‌ها می‌تواند منجر به مشکلاتی شود که شبیه مراحل اولیه آلزایمر است و می‌تواند باعث کاهش توانایی یادآوری تجربیات لذت‌بخش گردد.

محققان برای درک بهتر این رابطه، حرکات و فعالیت مغزی موش‌های مبتلا به دیابت را مورد مطالعه قرار دادند. یافته‌های اولیه نشان داد که انتظار برای دریافت پاداش (مانند یک خوراکی شیرین) در موش‌های دیابتی شدیدتر از موش‌های سالم بود. آن‌ها دریافتند که پس از دریافت پاداش، موش‌های سالم مکث کرده و از آن لذت می‌برند، در حالی که موش‌های دیابتی با اشتیاق بیش از حد به جستجوی پاداش بعدی می‌پرداختند.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که دیابت باعث ضعف در پردازش پاداش توسط مغز می‌شود. این اختلال می‌تواند بویه کاهش لذت از تجربیات مثبت و افزایش رفتارهای اجباری همچون پرخوری یا رفتارهای تکان‌شونده شود. به بیان دیگر، مغز افراد دیابتی پاداش‌ها را به درستی پردازش نمی‌کند و نمی‌تواند تجربیات مثبت را در حافظه حفظ نماید.

در ادامه تحقیق، دانشمندان متوجه شدند که علت اصلی این تغییرات، ضعف در ارتباط میان هیپوکامپ (ناحیَه‌ای از مغز که حافظه و مکان‌یابی را مدیریت می‌کند) و قشر کمربندی قدامی (ACC) است.

در شرایط طبیعی، هیپوکامپ و ACC با همکاری هم اطلاعات مربوط به موقعیت مکانی، فعالیت‌های در حال انجام و پاداش‌های دریافتی را پردازش می‌کنند. این ارتباط به مغز کمک می‌کند تا تجربیات خوشایند را به‌درستی ثبت و به خاطرسپارد. اما در افراد مبتلا به دیابت، به دلیل سطح بالا رفته قند خون، این ارتباط دچار اختلال شده و در نتیجه، فرد ممکن است کمتر از لذت‌های روزمره بهره‌مند شود و حتی دچار افسردگی گردد.

از آنجا که مسیر ارتباطی میان هیپوکامپ و ACC در مراحل اولیه آلزایمر نیز آسیب می‌بیند، این تحقیق نشان می‌دهد که دیابت می‌تواند یکی از عوامل مهم در تسریع روند آلزایمر باشد. این مطلب می‌تواند توضیح دهد که چرا افراد دیابتی بیشتر در معرض ابتلا به بیماری‌های عصبی همچون آلزایمر قرار دارند.

این پژوهش بر اهمیت مدیریت سطح قند خون از طریق رژیم غذایی سالم و فعالیت بدنی تأکید دارد. با توجه به اینکه ۹۰ درصد موارد دیابت نوع ۲ ناشی از سبک زندگی ناسالم است، تغییر در شیوه زندگی می‌تواند از آسیب‌های عصبی و شناختی پیشگیری نماید.

با توجه به اینکه ACC در تنظیم حالات روحی و بیماری‌هایی همچون افسردگی نقشی دارد، یافته‌های این مطالعه می‌تواند به یافتن اهداف درمانی نوین برای افسردگی و مشکلات شناختی مرتبط با دیابت کمک کند.