وایکینگ ۲ با موفقیت بر سطح مریخ فرود آمد و آزمایشهای حیات را آغاز کرد

به گزارش آفتاب وطن، یگان فضاپیما وایکینگ ۲ متعلق به برنامه وایکینگ سازمان ناسا در تاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۷۶ با موفقیت بر سطح سیاره سرخ فرود آمد. این فضاپیما که در سال ۱۹۷۵ به فضا پرتاب شده بود، تقریبا یک سال پس از پرتاب وارد مدار مریخ گردید و در فاصله ۶۴۶۰ کیلومتری از مکان فرود وایکینگ ۱ به سلامت بر دامنۀ مریخ نشست.
اتوپیا پلانیتیا، محل فرود وایکینگ ۲
مانند رویداد مربوط به وایکینگ ۱، عکسهای اولیه ارسالی از محل فرود، سطحی ناهموار و پر از صخره را نشان میداد. برنامهریزان مأموریت تصمیم گرفتند مکان دیگری در دشت وسیع اتوپیا پلانیتیا، در نزدیکی لبه کلاهک یخی قطبی را به عنوان محل فرود نهایی انتخاب کنند. این منطقه که بزرگترین حوضه برخوردی شناختهشده مریخ محسوب میشود، احتمال بیشتری برای وجود آب و در نتیجه شانس بیشتری برای یافتن نشانههای حیات را فراهم میآورد. عکسهای پردازششده از این ناحیه، مسطحی صخرهای و هموارتر را نسبت به محل فرود وایکینگ ۱ نشان میداد. در سال ۲۰۱۶ نیز تحقیقات جدید حجم زیادی یخ زیرزمینی در این دشت را آشکار ساخت.
آزمایشهای زیستشناسی و جستوجوی حیات
وایکینگ ۲ مجهز به یک سری آزمایشهای زیستشناسی پیشرفته بود که هدف اصلی آنها جستوجوی هرگونه شکل حیات در خاک مریخ محسوب میشد. دانشمندان بر این فرضیه کار میکردند که خاک مریخ حاوی واکنشدهندههای شیمیایی است که در اثر بمباران اشعه فرابنفش ایجاد شدهاند و میتوانند ویژگیهای مشابه موجودات زنده را در آزمایشها القا کنند. دستگاه آزمایشگاهی این فضاپیما شامل سه زیرسیستم اصلی بود آزمایش انتشار پیرولیتیک برای سنتز مواد آلی، آزمایش انتشار نشانه (LR) و آزمایش تبادل گاز. علاوه بر این، یک کروماتوگراف گازی مجهز به طیفسنج جرمی به طور مستقل از آزمایشهای زیستی، ترکیب و فراوانی ترکیبات آلی موجود در خاک را میسنجید.
<figcaption class="wp-element-caption"غروب خورشید در مریخنتایج حاصل از این آزمایشها غیرعادی و در ظاهر متناقض بود. در حالی که کروماتوگراف و آزمایش تبادل گاز نتایج منفی ثبت کردند، دو سیستم باقیمانده پاسخهای مثبت دادند. اکثریت دانشمندان در آن زمان بر این باور رسیدند که این دادهها ناشی از واکنشهای شیمیایی کاملا غیرعضوی در خاک مریخ بوده است. بااینحال، با پیشرفت علم و کشف یخ زیرزمینی در نزدیکی محل فرود وایکینگ ۲، دیدگاههای علمی در حال تغییر است. احتمال تخریب مواد آلی توسط پرکلراتها و تجزیه و تحلیل مجدد دادههای قدیمی، فرضیات جدیدی را مطرح ساخته است. برخی محققان همچنان معتقدند که نتایج مثبت میتواند نشاندهنده واکنشهای زیستی واقعی باشد، هرچند اعلام رسمی در زمان مأموریت بر بینتیجه بودن کشف مواد آلی تأکید داشت.