پایونیر 10 به فضا پرتاب شد

2 مارس 1972، فضاپیمای پایونیر 10 از کیپ کارناوال فلوریدا به فضا پرتاب شد و اولین مأموریت به سیاره مشتری می بود.

پروژه پایونیر که شامل دو مأموریت مهم پایونیر 10 و پایونیر 11 می‌شد، برای اکتشافات بین‌سیاره‌ای طراحی شده‌ می بود. این دو کاوشگر ماموریت کاوش سیارات بیرونی منظومه شمسی همانند مشتری و زحل را داشتند.

پایونیر 10

پایونیر 10 اولین کاوشگر بین سیاره‌ای و جزو 11 جسم مصنوعی می بود که به شدت فرار موردنیاز برای خروج از منظومه‌شمسی دست یافت. این پروژه اکتشاف فضایی توسط مرکز تحقیقاتی ایمز ناسا در کالیفرنیا انجام شده است.

فضاپیما به اندازه یک اتوبوس شش ضلعی با یک آنتن به قطر 2.74 متر می بود. نیروی الکتریکی آن توسط چهار ژنراتور ترموالکتریک ایزوتوپ رادیویی فراهم می‌شد که در زمان پرتاب، مجموعا 155 وات را فراهم می‌کردند.

عکاسی از مشتری در 6 نوامبر 1973 با برد 25 میلیون کیلومتری اغاز شد و نزدیک به 500 عکس به زمین مخابره شد. نزدیک‌ترین نزدیکی به سیاره مشتری در 5 دسامبر 1973 با برد 132,252 کیلومتر می بود. در طول این مأموریت، از ابزارهای داخل هواپیما برای مطالعه کمربند سیارک‌ها، محیط اطراف مشتری، باد خورشیدی، پرتوهای کیهانی و درنهایت دوردست‌های منظومه‌شمسی و هلیوسفر منفعت گیری شد.

پایونیر 10 در سال 1976 از مدار زحل و در سال 1979 از مدار اورانوس عبور کرد. در 13 ژوئن 1983، این فضاپیما از مدار نپتون، که در آن زمان بیرونی‌ترین سیاره می بود، عبور کرد و به این علت اولین جسم ساخته‌شده‌ توسط انسان شد که از نزدیکی سیارات مهم منظومه‌شمسی خارج شد.

قطع ربط با زمین

ارتباطات رادیویی با پایونیر در 23 ژانویه 2003 به‌علت ازدست‌رفتن توان الکتریکی فرستنده رادیویی آن، با کاوشگر در فاصله 12 میلیارد کیلومتری از زمین قطع شد.

بعد از 31 مارس 1997، سیگنال ضعیف پایونیر 10 هم چنان توسط شبکه فضایی عمیق ردیابی می‌شد تا هدایت‌کنندگان پرواز در فرآیند دستیابی به سیگنال‌های رادیویی در اعماق فضا تجربیاتی کسب کنند. آخرین دریافت موفق تله‌متری از فضاپیما در 27 آوریل 2002 انجام شد.

کوششهای زیاد تر برای تماس با فضاپیما ناموفق می بود. آخرین تلاش در غروب 4 مارس 2006 انجام شد، اما هیچ پاسخی از فضاپیما دریافت نشد.