گوگرد آزادشده از اقیانوس‌ها اثر خنک‌کننده بیش‌تر از پیش‌بینی دارد

گوگرد آزادشده از اقیانوس اثر خنک‌کننده بیش‌تر

برای نخستین بار محققان میزان گاز گوگرد ناشی از حیات اقیانوس‌ها را محاسبه کرده‌اند و متوجه شده‌اند که این گاز اقلیم زمین را، به‌ویژه در نیم‌کره جنوبی، از حد تصور قبلی خنک‌تر می‌سازد. اقیانوس‌ها تنها جذب و پخش‌کننده گرمای خورشید نیستند، بلکه گازهایی تولید می‌کنند که ابرها را درخشان‌تر می‌کنند و در نتیجه نور بیشتری به فضا بازتاب داده می‌شود.

تیمی از دانشمندان در مؤسسه علوم دریایی (ICM-CSIC) و مؤسسه شیمی فیزیکی بلاس کابرِرا (IQF-CSIC) در اسپانیا و دانشگاه آنگلیای شرقی در انگلستان، گاز متان‌تی‌ول (CH3SH) را شناسایی کرده‌اند. پیش از این بر این گاز تمرکز خاصی نبود، زیرا تشخیص آن دشوار است و بیشتر در اقیانوس‌های سرد آزاد می‌شود، در حالی که داده‌های موجود عمدتاً از آب‌های گرم جمع‌آوری شده بود.

یافته‌های این پژوهش یکی از نظریه‌های اصلی درباره نقش اقیانوس‌ها در تنظیم اقلیم را دگرگون می‌کند. بر اساس این نظریه، پلانکتون‌های ریز سطح اقیانوس‌ها گوگرد را به صورت گاز دی‌متیل سولفید رها می‌کنند که پس از ورود به اتمسفر اکسید شده و به ذرات معلق آئروسل تبدیل می‌شود.

آئروسل‌ها بخشی از تابش خورشید را به فضا منعکس کرده و گرمای باقی‌مانده در زمین را کاهش می‌دهند. اثر خنک‌کننده این ذرات زمانی که در شکل‌گیری ابرها دخیل باشند، تشدید می‌شود.

آئروسل‌های گوگرد حاضر در ابرها در اقیانوس جنوبگان تاثییر خنک‌کننده بیشتری دارند.

تأثیر گوگرد آزادشده از اقیانوس‌ها بر اقلیم زمین

پژوهشگران می‌گویند کارشان درک ما از تنظیم اقلیم را متحول کرده، زیرا اثری ترکیبی را بررسی کرده‌اند که پیش‌تر نادیده گرفته می‌شد. این مطالعه اهمیت آئروسل‌های گوگردی برای زمین را روشن می‌کند. دانشمندان می‌دانستند اقیانوس‌ها متان‌تی‌ول آزاد می‌کنند، اما نمی‌دانستند چقدر و کجا این گاز رها می‌شود؛ از همین رو از تأثیر گسترده آن بر اقلیم بی‌خبر بودند.

مدل‌های شبیه‌سازی اقلیم معمولاً تأثیر تابش خورشید بر اقیانوس‌های جنوبی را بیش از واقعیت برآورد می‌کردند، از آنجا که نتوانسته بودند ابرها و آئروسل‌ها را به خوبی مدل‌سازی کنند. نتایج مطالعه اخیر دقت این مدل‌ها را افزایش داده و شکاف بین آن‌ها و واقعیت را کاهش می‌دهد.

علمای پیشین فکر می‌کردند پلانکتون‌ها تنها دی‌متیل سولفید تولید می‌کنند، اما اکنون मालूम شده که این موجودات متان‌تی‌ول نیز رها می‌کنند. بدین ترتیب محققان راهی یافته‌اند تا مکان، زمان و میزان متان‌تی‌ول وارد شده به اتمسفر را به صورت کمی و در مقیاس جهانی تعیین کنند.

بنابراین، پژوهشگران می‌توانند ابرهای اقیانوس جنوبی را بهتر شبیه‌سازی کنند و اثر خنک‌کننده آن‌ها را واقع‌گرایانه‌تر نمایش دهند.

دانشمندان داده‌های موجود درباره متان‌تی‌ول تولیدشده در آب‌های شور، اقیانوس جنوبی و سواحل مدیترانه را گردآوری و با دمای آب دریاها همبستگی دادند. نتایج نشان داد متان‌تی‌ول گازهای گوگردی آزادشده از اقیانوس‌ها را ۲۵ درصد افزایش می‌دهد و در اقلیم زمین نقش قابل‌توجهی ایفا می‌کند.

افزایش ۲۵ درصدی شاید زیاد به نظر نرسد، اما متان‌تی‌ول به‌راحتی بیشتری نسبت به دی‌متیل سولفید اکسید شده و آئروسل می‌سازد؛ در نتیجه اثر خنک‌کننده آن بیشتر از دی‌متیل سولفید است.

محققان متوجه شدند گوگرد آزادشده از اقیانوس‌ها در نیم‌کره جنوبی که مساحت آبی بیشتری دارد و فعالیت انسانی در آن کمتر است، تأثیر خنک‌کننده بیشتری دارد.

پژوهشگران نتایج تحقیق خود را در ژورنال Science Advances منتشر کرده‌اند.