بهترین فیلمهای وسترن با بازی لی ون کلیف

بیش از سه دهه از درگذشت لی ون کلیف میگذرد، اما او همچنان یکی از مشهورترین و محبوبترین بازیگرانی است که در آمریکا و ایتالیا، مكان فیلمبرداری بسیاری از وسترنهای اسپاگتی، حضور داشته است. ون کلیف بازیگری پرکار و معروف بود که به طور میانگین نزدیک به سه فیلم در سال بازی میکرد. برخلاف بسیاری از ستارگان قدیمی هالیوود که بیشتر در نقش قهرمان یا شریر اصلی ظاهر میشدند، او بازیگری با طیف گسترده بازی بود که از اجرای تمام نمودهای اخلاقی، از خیر تا شر، لذت میبرد.
پس از انجام خدمت سربازی در واحد سونار در طول جنگ جهانی دوم، ون کلیف به هالیوود آمد. او سالها نقشهای مکمل را پذیرفت تا اینکه در سال ۱۹۶۵، سرژیو لئونه برای فیلم چند دلار بیشتر (For a Few Dollars More) او را برگزید و نقطه عطف شغلی او رقم خورد. از آن زمان مسیر حرفهای او همواره رو به رشد بود. این بازیگر در طول کارنامه درخشان خود در بیش از ۵۰ فیلم وسترن بازی کرده است؛ بنابراین دیدن کامل فیلمنامه او کار دشواری است. با این حال، تعدادی از فیلمهای وسترن لی ون کلیف وجود دارد که هر علاقهمندی به ژانر وسترن یا این بازیگر، باید آنها را تماشا کند. در ادامه، ۱۰ مورد از بهترین این آثار را معرفی میکنیم.
🔗 بیشتر بخوانید: امروز در فضا: نزدیکی هالی به زمین_آفتاب وطن

۱۰. The Stranger and the Gunfighter (۱۹۷۴)
ترکیب ژانرهای رزمی و وسترن رویدادی رایج نیست، اما موج کونگ فو در اوایل دهه ۱۹۷۰، کارگردان ایتالیایی آنتونیو مارگریتی را به ساخت چنین تلفیقی ترغیب کرد. در این فیلم، یک جنگسالار ثروتطلب، هو چیانگ (لو لیه) را مجبور میکند به غرب کهنه برود تا گنج عموی مردهاش را بیابد، وگرنه خانوادهاش را میکشد. در آمریکا، چیانگ ناچار میشود با قاتل عمویش، داکوتا (ون کلیف) متحد شود که قطعاً اتحادی رضایتنامه نیست.
یک استاد هنرهای رزمی در سرزمین کوبویها، همانند ماهی در بیرون از آب است، اما او با پشتیبانیهای داکوتا در زیستگاه غریر خود زنده میماند. همکاری غیرمنتظره این دو، فیلم را به اوج جذابیت میرساند. رویدادها بین مبارزات تنبهتن رزمی و تیراندازیهای سنتی دایره میزنند و داستانی خلاق و بامزه شکل میدهند؛ مثلاً آشکار میشود عمو قبل از مرگ، نقشه گنج را بر روی بدن چهار معشوقهاش نقاشی کرده و دو 주인공 باید این زنان را بیابند تا نقشه را بخوانند.
🔗 بیشتر بخوانید: بیوایدی روی خودروهای پلاگین هیبریدی تمرکز خواهد کرد_آفتاب وطن

۹. Beyond the Law (۱۹۶۸)
کارگردان جورجیو استگانی در این فیلم، تحولی غافلگیرکننده از راهزن به کلانتر را به نمایش میگذارد. کادلیپ (ون کلیف)، دزدی حرفهای که ترجیح میدهد بدون خشونت کار کند، پس از بازداشت 밴د رقیبی که قصد دزدی از دلیجان را داشت، به طور ناگهانی خود را در میان مجریان قانون مییابد. شجاعت او سمت کلانتری را به او میرساند، اما او متوجه میشود این وظیفه بسیار سختتر از انتظار است.
تماشای این فیلم بسیار لذتبخش است چون بیشتر شخصیتمحور است تا اکشنمحور. مخاطب بیشتر در ذهن کادلیپ گم میشود و افکار و اقدامات بعدی او را پیشبینی میکند. این رویکرد، تشخیص استعدادهای بازیگری برتر ون کلیف را آسان میکند: نگاه خیره و تیز، لبخند کینهتوزانه و سخنگفتن آرام و دقیق. با خشونت محدود، فیلم فضایی برای تبیین مضامین اخلاقی فراهم میکند. کادلیپ دائماً با انتخابهای سخت روبروست، مانند دستبند کردن همکاران سابق یا دزدی از پولِ امانتداریشده؛ او همیشه انتخاب درستی میکند، اما این انتخاب هرگز آسان نیست.
🔗 بیشتر بخوانید: قدم به قدم به سمت خرید کیس گیمینگ مناسب با هایپر دیجیتال فراز

۸. Barquero (۱۹۷۰)
گوردون داگلاس، که کار خود را به عنوان کودک بازیگر آغاز کرده بود، از چالشبرانگیختن بازیگران لذت میبرد. در Barquero، او ون کلیف را قانع کرد تا مجدداً نقشی خوب و مهربان بپذیرد و نتیجه شگفتانگیزی حاصل شد. لی در نقش تراویس، اپراتور قایق مسافربری بازی میکند که مردم را از رودخانه بین آمریکا و مکزیک جابجا میکند. وقتی فهمید یک دسته راهزن خطرناک در راه است، میکوشد از عبور آنها جلوگیری کند و درگیری پرتنشی شکل میگیرد.
فیلم حدود ۱۱۵ دقیقه طول دارد که ۱۰۰ دقیقه از آن اختصاص به فضاسازی برای رویارویی نهایی است. به فضل مناظر زیبا، تماشاگر از این فضاسازی سینمایی خسته نمیشود. کل روایت بر جغرافیا تکیه دارد و نماهای رودخانه، سواحل و اطراف به زیبایی ثبت شدهاند. روایت نیز به خوبی ساختاریافته و تراویس کاملاً مبرر است در بدخلقی خود، چون میداند رهبر دیوانه راهزنها پس از عبور، ساکنان شهر همسایه را به قتل عام خواهد کشید. تراویس تنها هم نیست؛ همراهان سرسختی نظیر ماونتن فیل دارد که حتی شرور را به چالش میکشد و پس از خوردن گلوله با لحنی طعنهآمیز میگوید: «یک گلوله کار من را تمام نمیکند، پسر.» در پایان تراویس به این خونریزیها پایان میدهد.

۷. Sabata (۱۹۶۹)
نخستین بخش از سهگانه ساباتا اثر جیانفرانکو پارولینی، تماما در مورد توطئه و فساد است. کلیف نقش یک جایزهبگیر را ایفا میکند که ماموریت دارد دزدان ۱۰۰ هزار دلاری پول ارتش آمریکا را شکار کند با پاداشی ۵ هزار دلاری. به شگفتی، مقامات فاسد شهر مخربان این دزدی را تدبیر کردهاند تا از پول برای خرید زمینِ راهآهن سود ببرند. ساباتا مانع طرحهای آنهاست، بنابراین قراردادی برای قتل او بسته میشود.
بسیاری از شخصیتهای وسترن با اسلحه ماهیرند، اما ساباتا بیشک یکی از ماهرترین جایزهبگیران ژانر است. او مهاجمان متعدد را به راحتی و بدون نزدیک شدن بیش از حد، هدف قرار میدهد. دقت هدفگیری و چشمان باریک کلیف، تمام این صحنهها را باورپذیر میسازد. از نظر شخصیت، ساباتا دلنشین است چون عامدانه بداخلاقی را انتخاب میکند؛ به عنوان ضدقهرمان، پس از فاش کردن توطئه، پول دزدی را برای خود نگه میدارد. قسمتی از اعتبار فیلم به خلاقیت پارولینی در طراحی اسلحههای منحصر به فرد بازمیگردد، از جمله اولین ظاهر «تفنگ بنجو» که سالها بعد در Desperado دوباره محبوب شد.

۶. The Grand Duel (۱۹۷۲)
پس از یک دهه دستیاری سرژیو لئونه، جیانکارلو سانتی در نهایت به طور مستقل فیلم دوئل بزرگ را کارگردانی کرد. از بختش، یکی از لوازم مورد علاقه استادش، یعنی لی ون کلیف، در اختیارش بود. ون کلیف در نقش کلانتر کلایتون بازی میکند، مرد قانونی که معتقد است یک فراری متهم به قتل یک ندیمزمینه، بیگناه است. چون از آن کلانترانی نیست که بیعدالتی ببیند و بگذرد، تصمیم میگیرد از این فراری محافظت کند در حالی که جایزهبگیران روی رد پای اوند.
در میان فیلمهای روایتی «مرد در فرار»، The Grand Duel با بهترینها رقابت میکند. نیمه اول پر از اکشن است، جایی که کلانتر و متهم با جایزهبگیرانِ طمعجوی پول مبارزه میکنند. تماشای فراری که از بام به بام میپرد و در حین تیراندازی پشتکوارو میزند، فوقالعاده جذاب است. نیمه دوم مانند یک فیلم پلیسی روایت میشود، جایی که کلایتون تلاش میکند قاتل واقعی را بیابد. این روایت و اکشن با موسیقی شگفتانگیز لوئیس انریکز باکالوف (برنده آینده اسکار) آمیخته شده که کوئنتین تارانتینو نیز از آن در Kill Bill: Volume 1 استفاده کرد.

۵. The Big Gundown (۱۹۶۷)
Big Gundown وسترنِ تماشای الزامی برای دوستداران ژانر، به ویژه در زیرجانر زاپاتا (وسترنهای مربوط به مکزیک و انقلاب آن در دوران غرب وحشی) است که بهترین تصویر از مکزیک و غرب کهنه را ارائه میدهد. در اینجا، یک ثروتمند راهآهن، جاناتان کوربرت (کلیف)، یک فعال سیاسی هفتتیرکش را با وعده حمایت مالی وسوسه میکند تا یک قانونشکن مکزیکی به نام کوچیلو را شکار کند. اندوختهدار ادعا میکند کوچیلو متجاوز، قاتل و نفرتانگیز است و کوربرت، به عنوان کسی که برای کار خوب قیمت میپردازد، با کلت به جستجوی این مرد شریر میپردازد.
این وسترن ستایششده، قهرمان و مخاطب را با گول میزند. در نگاه اول، مامورتی آسان به نظر میرسد؛ کوچیلو به عنوان فردی سادهنمایانه تصویر شده و کوربرت سابقه خوبی در مقابله با ऐसे افراد دارد. اما کوچیلو ثابت میکند فراری باهوش و استاد تلهگذاری است. داماد الکلِ ثروتمند مقصر واقعی جنایت است و کوچیلو قربانی توطئهای کلاسیک است. از اینجا مناسبات دگرگون میشود و فیلم صاحب دو قهرمان و دو شریر میگردد.

۴. Death Rides a Horse (۱۹۶۷)
برای کسانی که تماشاانتقام را دوست دارند، دهها وسترن انتقامجوی عالی وجود دارد و Death Rides a Horse یکی از بهترینهاست. فیلم به کارگردانی جولیو پترونی، روایتگر داستان بیل، هفتتیرکش جوانی است که برای شکار و کشتن قانونشکنانی که ۱۵ سال پیش خانوادهاش را ترور کردهاند، آماده میشود. او با تبهکاری به نام رایان (ون کلیف) روبرو میشود که تازه با قید وثیقه از زندان آزاد شده و بخشی از همان بنده بوده است.
با این حال، رایان بهانه میسازد و اصرار دارد اعضا برای او توطئه کردهاند و او در واقع بیل را نجات داده. شخصیتها از طریق دیالوگهای طولانی پیش میروند، اما این نقص نیست. نزدیک به ۲۰ دقیقه طول میکشد تا رایان دهان باز کند و در این میان، نگاه خیره و مسحورکننده ون کلیف بارها به یادآوری میرسد. همچنین، کار دوربین بسیار تأکید دارد: کلوزآپهای فراوان از چهرههای غبارآلود و زومهای ناگهانی. اگرچه روایت منطق کمی دارد، اکشن این خلأ را پر میکند؛ مثلاً هرگز به درستی توضیح داده نمیشود چرا بنده به خانه خانواده بیل حمله کرده و چیزی نبردهاند، اما شلیک مداوم گلولهها فرصت فکر کردن را نمیدهد.

۳. Day of Anger (۱۹۶۷)
فیلم روز خشم اثر تونینو والری، قبل از تبدیل شدن به درامی درباره دشمنی، به عنوان داستانی درباره 멘تورینگ آغاز میشود. اسکات، زاغله شهر که از تحقیرها خسته شده، تصمیم میگیرد تیراندازی را بیاموزد. وقتی هفتتیرکشی به نام تالبی (ون کلیف) وارد شهر شده و تصمیم میگیرد به او تعلیم دهد، کار برای اسکات آسان میشود. متأسفانه، وقتی دوستی میان آنها شکل میگیرد، این رابطه میگذرد و به رویارویی پرتنش در پایان بین دو دوست سابق میانجامد.
تماشای تحویل اسکات از فردی ضعیف که مورد مسخره همه است، به یک هفتتیرکش خبره، الهامبخش است. انعطافپذیری و کوشش او از صفحه نمایش بیرون میزند. از سوی دیگر، تالبی ابزاری برای توضیح نحوه عملکرد سوءاستفاده از قدرت است. او نقشهای میکشد تا به اوج قدرت در شهر برسد، اما در این مسیر، با کاشتن ایدهها در ذهن اسکات، علیه خودش توطئه میشود. در نهایت، او به آرزویش میرسد اما نتوانسته شاگردش را نزد خود نگه دارد و این امر به سقوط او میانجامد.

۲. For a Few Dollars More (۱۹۶۵)
لی ون کلیف با بازیگران بسیاری همکاری کرد، اما همکاریش با کلینت ایستوود ماندگارتر است. در چند دلار بیشتر، او نقش سرهنگ مورتیمر، سرباز سابق را ایفا میکند که در جستجوی قانونشکنی به نام ال ایندیو است. او به سرعت با یک هفتتیرکش ماهر به نام مانکو (ایستوود) روبرو میشود که همان مرد را میخواهد. آنها به جای رقابت، تصمیم به همکاری میگیرند. آنچه میآید، حماسهای شگفتانگیز است که حتی شوقانگیزتر از سانجوروی آکیرو کوروساوا است (فیلمی که لئونه از آن اقتباس کرده).
«وقتی دو شکارچی به دنبال یک طعمه میروند، معمولاً در نهایت از پشت به یکدیگر شلیک میکنند.» این دیالوگ مشهور مورتیمر، پایه همکاری دو شخصیت را میسازد. از آنجا به بعد، کشتار آغاز میشود. مورتیمر و مانکو از نقاط قوت یکدیگر بهره میبرند؛ دومی کارهای جسورانه انجام میدهد و اولی با هوش خرد به یاری شریکش میرسد. فیلم مملو از صحنههای ماندگار است: ون کلیف و ایستوود که به کلاه یکدیگر تیراندازی میکنند یا شلیک به سیبهای روی درخت. فهرست طولانی شرورانی با لباسهای شیک وجود دارد که با این دو روبرو میشوند؛ برای لئونه، شریر باید زشت باشد، بنابراین چهرههای ترسناک فراوانی وجود دارد.

۱. The Good, the Bad and the Ugly (۱۹۶۶)
پایان سهگانه دلار به طور گسترده بهترین وسترن همه زمانها شناخته میشود. داستان خوب، بد، زشت حول سه مرد میچرخد که به جستجوی طلای نیروهای کنفدراسیون در یک قبرستان میروند. شخصیت ون کلیف، «چشم فرشتهای» یا همان «بد» داستان، به عنوان سربازی سابق و اکنون مزدوری معرفی میشود که هر زورگویی و کشتاری را برای دستیابی به گنج مرتکب میشود.
هر چیز در «خوب، بد و زشت» ستایشبرانگیز است. تنش، کار با دروبین، موسیقی، دیالوگ، اکشن و روایت عالی، همگی ترکیب شده و اثری بینقص خلق کردهاند. ون کلیف، کلینت ایستوود و الی والاش در طول فیلم در اوج فرم خود هستند و بازیهایشان با موسیقی شگفتانگیز انیو موریکونه تکمیل میشود. سوتها و ملودیهای دلدلهکننده لحن فیلم را میسازند، در حالی که سازهایی چون فلوت و اوکارینا حس خطر و تنش را تقویت میکنند. این فیلم تأثیر عمیقی بر ژانر وسترن و سینما در کل داشت. رویارویی نهایی به سبک دوئل مکزیکی در فیلمهای بسیار دیگری تکرار شده و الگوی روایت حول سه شخصیت با دیدگاههای اخلاقی متضاد، بارها الگو گرفته شده است.
دستهبندی مطالب