بسیج دانشجویی پزشکی هشدار می‌دهد: افزایش ظرفیت پذیرش بدون زیرساخت به خطر می‌اندازد کیفیت آموزش و سلامت مردم

بسیج دانشجویی پزشکی هشدار می‌دهد: افزایش ظرفیت پذیرش بدون زیرساخت به خطر می‌اندازد کیفیت آموزش و سلامت مردم

به گزارش آفتاب وطن، بسیج دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی ایران در نامه‌ای به شورای عالی انقلاب فرهنگی بر لزوم توجه به ابعاد کیفی در سیاست‌گذاری‌های آموزش پزشکی تأکید کرده و افزایش بی‌رویه ظرفیت پذیرش را بدون توسعه زیرساخت‌های متناسب، تهدیدی برای آینده نظام سلامت دانسته است. این تشکل دانشجویی ضمن اشاره به تصمیم‌های کمی اتخاذ شده در سال ۱۴۰۰ و قانون برنامه هفتم، تأکید کرده که فاصله روزافزون میان اهداف عددی و واقعیت‌های می‌دانی دانشگاه‌ها، پیامد‌های ناگواری برای آموزش بالینی و مهارت‌های حرفه‌ای به همراه داشته است.

متن نامه با اشاره به محدودیت‌های جدی در فضای آموزشی، کلاس‌های درس، آزمایشگاه‌ها، امکانات بالینی، تعداد اعضای هیئت علمی و ظرفیت بیمارستان‌های آموزشی، هشدار داده که تراکم آموزشی ناشی از پذیرش بیش از حد، فرصت یادگیری را کاهش داده و مهارت‌های پزشکان آینده را تضعیف می‌کند. بسیج دانشجویی بیان داشته که دانشجو نباید هزینه فاصله میان اهداف کمی و واقعیت‌های اجرایی را بپردازد و بیمار نیز نباید بهای افزایش آمار پذیرش، از آموزش بالینی باکیفیت محروم بماند.

از زاویه‌ای متفاوت، این متن بر جایگاه محوری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در سیاست‌گذاری بر اساس سیاست‌های کلی سلامت ابلاغی رهبری تأکید کرده و انتظار داشته که شورای عالی انقلاب فرهنگی، تصمیم‌گیری درباره تداوم یا اصلاح سیاست افزایش ظرفیت را به ارزیابی جامع و مستند این وزارتخانه واگذار کند. شیوه تصمیم‌گیری کار‌شناسی و مشارکت نهاد‌های تخصصی نظیر فرهنگستان علوم پزشکی، سازمان نظام پزشکی، انجمن‌های علمی و اعضای هیئت علمی، به عنوان ضرورتی برای جلوگیری از تحمیل اهداف کمی منفک از واقعیت‌ها، مورد تاکید قرار گرفته است.

مسئله کمبود پزشک در مناطق محروم نیز در این نامه به عنوان چالش جداگانه‌ای پرداخته شده که صرفا با افزایش ظرفیت پزشکی عمومی برطرف نخواهد شد. توزیع نامتوازن نیروی انسانی، دشواری دسترسی به دوره‌های تخصصی، ضعف مشوق‌های ماندگاری و نامناسب بودن شرایط کاری، از ریشه‌های اصلی این مشکل شمرده شده‌اند که تمرکز تنها بر افزایش آمار پذیرش، نه تنها آن‌ها را حل نمی‌کند، بلکه با افزایش هزینه‌های آموزش، مشکلات موجود را تشدید می‌سازد.

پیامد‌های بی‌توجه‌ی به کیفیت در تداوم روند فعلی، فرا‌تر از تضعیف مهارت‌های فنی، می‌تواند ایمنی بیمار و کیفیت خدمات درمانی را به خطر بیندازد و زمینه‌ساز افزایش خطا‌های پزشکی، مداخلات غیر‌ضروری و تحمیل هزینه‌های مضاعف به مردم و نظام سلامت شود. این نگرانی نه تنها در سطح گزارش‌های اداری، بلکه در تجربه زیسته روزمره دانشجویان در کلاس‌ها، آزمایشگاه‌ها و محیط‌های بالینی، به صورت ملموس مشاهده می‌شود.

دانشگاه علوم پزشکی خط تولید نیروی انسانی نیست که با افزایش عدد ورودی‌ها، کمبود‌های نظام سلامت جبران شود؛ اگر ظرفیت آموزش از ظرفیت پذیرش عقب بماند، تنها شمار دانشجویان افزایش می‌یابد، نه توان درمان کشور. جان مردم نمی‌تواند وثیقه آزمون‌وخطای سیاست‌های کمی باشد و کیفیت تربیت پزشک، خط قرمز نظام سلامت و امانتی است که هیچ مصلحت آماری نباید آن را قربانی کند.