وزیر بهداشت: انتخاب مدیران باید بر پایه تستهای مهارتی و انگیزه خدمت باشد

به گزارش آفتاب وطن، محمدرضا ظفرقندی در مراسم آغازین برنامه تربیت مدیران آینده نظام سلامت، رویکردی نوین را برای ارزیابی و انتخاب مدیران ارشد پیش رو نهاد که فراتر از معیارهای سنتی میرود.
وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با تأکید بر ماهیت منحصربهفرد مدیریت در حوزه سلامت، آن را از سایر حوزههای مدیریتی متمایز کرد و گفت حساسیت و مسئولیت این حوزه مستقیما با جان و سلامت مردم گره خورده است. او با اشاره به آسیبهای ناشی از انتصاب افراد فاقد آمادگی لازم، هشدار داد که حضور مدیرانی که مراحل تربیت و آموزش را پشت سر نگذاشتهاند، میتواند تصمیمگیریها را از واقعیتهای اجرایی دور کند.
ظفرقندی با استناد به تجربه شخصی در عرصه جراحی، مدل ارزیابی چندبعدی را تشریح کرد. وی بیان داشت که در عمل، تنها دانش نظری کفایت نمیکند؛ جراح باید در لحظههای بحرانی، در مواجهه با خونریزی ناگهانی یا ورودی همزمان چندین مصدوم، کنترل اعصاب و قدرت تصمیمگیری خود را ثابت کند. به همین دلیل، در گذشته آزمونهای عملی طراحی میشدند تا مهارتهای ریزی چون انتخاب سوزن، فاصله بخیهگذاری و گرهزدن در بافتهای واقعی سنجیده شود.
این رویکرد اکنون به سطح مدیریت کلینی تعمیم یافته است. وزیر بهداشت تأکید کرد که خلاقیت و نوآوری باید پیوسته در عملکرد مدیران رصد گردد. دو بیمارستانی ممکن است تجهیزات و تخته یکسان داشته باشند، اما یکی با مدیریت هوشمندانه ظرفیتها، ضریب اشغال را به حداکثر میرساند و دیگری در روتین روزمره گیر میکند. مدیریت پسماندها، بهینهسازی فرآیندها و شناسایی نواحی پراکنده عدم کارایی، از مصادیق این خلاقیت است.
نکته محوری که ظفرقندی بر آن انگشت نهاد، انگیزه دوگانه خدمت به مردم و رشد فردی است. مدیرانی که تنها به دنبال حفظ جایگاه هستند، موتور پیشرفت سیستم را خاموش میکنند. در مقابل، کسانی که انگیزه خدمت را با تلاش برای ارتقای دانایی و مهارت تلفیق میکنند، قادرند بیمارستانها را از حالت نگهداری به حالت تحول رهبرانند. این دیدگاه، معیار انتخاب را از کسی که میداند به کسی که میتواند، میخواهد و نوآوری میکند میکند.
برنامه التربية که اکنون آغاز شده، پیادهسازی این فلسفه در مقیاس نظام است. مراحل استعدادسنجی، آزمونهای ترکیبی دانش-مهارت-انگیزه، و پایش مداوم عملکرد، معماری جدیدی را برای مدیریت سلامت ترسیم میکند که در آن، هر مدیر در جایگاهی قرار میگیرد که با استعداد و آمادگی واقعیاش همخوانی دارد.
این تحول در متدولوژی انتخاب، نه تنها کیفیت مدیریت را بالا میبرد، بلکه اعتماد عمومی را به سیستم بازمیگرداند؛ چرا که مردم میبینند که در راس تصمیمگیریهای حیاتی، کسانی نشستهاند که از منظر علم، مهارت و وجدان، برای آن مسئولیت شایستهاند.