آفتاب وطن – « سپیده آرمان »؛ بازیگر مستعد با فهمیدن درست از نقش / شمایل تازه از زن جدا گانه ایرانی

به نقل از هنرنیوز، چند هفته‌ای است که فیلم سینمایی «آهو» به نویسندگی و بازی سپیده آرمان و به کارگردانی هوشنگ گلمکانی بر پرده سینماهای سرزمین جا گرفته است. از ابتدای اکران تا به امروز، منتقدان و اهالی سینما نظرات بسیاری در مورد وجود سپیده آرمان در قامت بازیگر مهم فیلم سینمایی «آهو» منتشر کرده‌اند و بر این باورند که حضور آرمان در «آهو» خبر از تولد ستاره‌ای تازه در عالم بازیگری سینما می‌دهد. در این گزارش به بازدید این نظرات می‌پردازیم:

شمایل یک ستاره

خسرو دهقان: نمایش درست معصومیت

بازیگر نقش یک فیلم «آهو»، چهره جدیدی است؛ سپیده آرمان که همزمان با بازیگری، نگارش فیلمنامه را نیز بر عهده داشته است. سپیده آرمان فیلمنامه خوبی با تم سهل و ممتنع نوشته، فیلمی که در ظاهر ساده است اما در معنی نه، و به درستی از بعد درآوردن این تم برآمده است. آرمان بازی روان قابل قبول و به اندازه‌ای ارائه کرده است. آهو سمبل معصومیت، مهربانی، اسایش، عشق و خوی خوش است و سپیده آرمان به درستی توانسته که این خصوصیات آهو را در قامتی انسانی و در جایگاه این نقش، به عکس بکشد و ما با دیدن او با قصه و فیلمی روبرو درستی خواهیم داشت.

🔗 بیشتر بخوانید: افتاب وطن – «جزایر قناری» دارای پوستر رسمی شد_آفتاب وطن

مصطفی جلالی فخر: زنی همانند زنان فیلم‌های آنتونیونی

زنِ محوری فیلم «آهو»، همانند زنان آنتونیونی، بدون خشم و نفرت و جدال همه مردان مشتاق خود را بعد می‌زند و سپیده آرمان در نقش مهم فیلم «آهو» از بعد نقشی که قرار بوده سرد و ساکت و در خود فرو رفته باشد برآمده است.

حسین مسافر اغاز: بازی تحسین‌برانگیز، روان و بدون اغراق

مسئله‌ای که بیشتر از هر چیز در فیلم عاشقانه «آهو» دقت‌برانگیز است، بازی روان و بدون اغراق «سپیده آرمان» است. آرمان را در مقام نویسنده و بازیگر تئاتر می‌شناختم و با دیدن بازی تأثیرگذارش در «آهو» شوکه شدم. ظاهری آرام و باطنی خروشان از عشق، بدون هیچ حرکت گزافه‌ای، این جنس از بازی نیازمند سال‌ها استعداد است و آرمان گویی سال‌ها استعداد بازیگری داشته که توانسته است این چنین تأثیرگذار و تحسین‌برانگیز ظاهر شود. در این فیلم با موقعیت‌هایی از عشق روبرو هستیم که هیچ یک را گریزی از آن نیست و آرمان در کنار بازیگرانی چون رضا کیانیان، علی مصفا و حامد کمیلی و هم‌اندازه و به علت موقعیت‌محوریش بی‌اغراق گاه درخشان‌تر ظاهر می‌شود.

🔗 بیشتر بخوانید: مستند «شکارچی تانک» از شبکه دو سیما

آهو حکایت غریبی از عشق و خاطره و دلتنگی است و سپیده آرمان در نخستین وجود سینمایی‌اش در نقش پروانه، اسایش و سکون عاشق تنهایی را که فیلم از او طلب کرده به درستی تقدیم تماشاگر‌اش کرده است.

🔗 بیشتر بخوانید: سینماهای سراسر کشور تا صبح یکشنبه تعطیل می‌شوند

رحمت امینی: تجلیِ باشکوهِ بازیگری

در فیلم «آهو» ناظر ظهور و وجود یک بازیگر زنِ جوان هستیم که از قضا نویسنده فیلم‌نامه هم هست، بازیگری که به نظر من اگر با همین دقت و تلاش پیش برود و امکان و زمان بازی اشکار کند، می‌توانیم بگوییم سینمای ایران صاحب یک بازیگر دارای رنگ و بوی خاصی از بازیگری شده است. «سپیده آرمان» همه تلاشش را به کار برد که حضوری موثر و صحیح در فیلم «آهو» داشته باشد و به باور من توانست به هدفش برسد. «سپیده آرمان» در این فیلم در برابر بزرگان عالم سینما که نقش‌های روبروی او را بازی کرده‌اند و از قضا سابقه درخشان تئاتری هم دارند همانند آقای رضا کیانیان، زیاد خوب ظاهر شده و نه تنها در نوع داد و ستد بازیگری در روبروی بازیگران مقابلش کم نیاورده است، بلکه با مطمئن به نفس بالایی توانسته کاراکتر آهو را باشکوه متجلی کند.

پرویز دوایی: بازی راحت و بی اغراق

فیلم «آهو»؛ خوش‌لحن و خوش‌نما است و بازیگرها همه خوب انتخاب شده‌اند و راحت و بی‌اغراق هم حرکت می‌کنند.

محسن بیگ‌آقا: آرمان و فهمیدن و اجرای درست نقش

نقش مهم فیلم «آهو» را در فیلم سپیده آرمان بازی می‌کند که قبلاً در چند فیلم مختصر بازی کرده بود، این بار او در اقتباس ادبی و نوشتن فیلم‌نامه نیز نقشی داشته که آشکار است در شناخت و فهمیدن درست نقش کمکش کرده است.

بهنام منوچهری: شمایل بینوش‌وارِ آرمان در آهو

آرمان در ایفای نقش پروانه به علت شناخت عالی خود از شخصیت (چرا که خودش آن را به تحریر درآورده)، به خوبی توانسته با خیال‌پردازی، احساسات خود را فراخواند و در سبک آدلر قدم بردارد. آرمان در اجرای احساس درونی نهان نقش، موفق ظاهر شده و توانسته بدون ابراز احساسات شدید، همیشه قالب حسی زن تنها، شهری، افسرده و ساکت را نگه دارد. قالبی شبیه با نقش ژولی در فیلم «آبی» کیشلوفسکی (با بازی ژولیت بینوش) که تا انتهای داستان همان ضربان آرام را نگه می‌دارد. در فیلم «آهو»، دو پیک احساسی، یکی در سکانس عروسی در خیابان و دیگری، سکانس زنی سفید‌پوش در ایوان، وجود دارد که سپیده آرمان توانسته با اجرایی خوب، در آنها نمره قبول بگیرد و نشان دهد می‌تواند در اجرای پیک احساسی نیز، همچون ارامش احساسی موفق باشد.

افشین علیار: بازیگر مستعد با فهمیدن درست از نقش

سپیده آرمان در نقش مهم فیلم سینمایی «آهو» مستعد است و می‌تواند بازی درستی ایفا کند و این کاملاً مشهود است که در اولین وجود بازیگری‌اش فهمیدن درستی از بازی و نحوه دیالوگ‌گویی دارد.

سعادت نایب‌زاده: نمایش صحیح سوگ

سپیده آرمان، با زبان بدن و حافظه حسی حرکتی خود در طول فیلمبرداری، به ثابت نگه داشتن ریتم بازی، تداوم می‌بخشد که در نحوه قدم برداشتن و حرکت آرام او ناشی از اثرات جانبی دارو، نمایان می‌شود. پروانه افسرده نیست، او به سوگ نشسته است و مولفه‌های رفتاری این سوگواری در بازی به درستی به نمایش در آمده است.

مریم ولی‌زاده: تداعی‌گر فروغ فرخزاد

«سپیده آرمان» سیمایی نو و فرهیخته از بانوی ایرانی در سینما به شمار می‌رود. او با منفعت‌گیری از تکنیک‌های زبان بدن، به خوبی مقدار رغبتی که پروانه برای ربط‌گیری با شخصیت سعید و آقای کیانی داشت را به نمایش گذاشته است. آرمان، هوشمندانه با کنترل گفتن و لحن خود، بی‌رمقی و کرختی و از نظر دیگر، کلامی قوی و محکم را مشابه با نوسانات خلقی پروانه که با اختلال سوگ دست‌وپنجه نرم می‌کند به وجود آورده است. آرمان با منفعت‌گیری ظریف از عضلات صورتش، طوری منفعت گرفته است که اغراق‌آمیز نمود نکند و دلنشین باشد؛ این نوشته در سکانس‌هایی که بنفشه و چوپان در کنار یکدیگر مشغول سخن‌گفتن می‌باشند و پروانه، تلفن همراه خود را جواب می‌دهد به وضوح نمایان است. ذوق و قریحه هنری و دانش ادبی، صدا و لحن ادای اشعار آرمان، گاه تداعی‌گر فروغ فرخزاد برای مخاطب خواهد شد.

نیایش شمسی: شمایل تازه از زن جدا گانه ایرانی

بازیگر نقش پروانه «سپیده آرمان» است. چهره‌ای متغیری که تا به امروز مثال‌هایش را در سینمای ایران به یاد ندارم، چهره‌ای تداعی‌گر زنان اروپایی و به‌خصوص فرانسوی. بازی روان او در همه طول فیلم آنچنان در تار و پود تأثیر به درستی تنیده شده است که مخاطب را تا لحظه پایانی همراه خود می‌کند. مخاطب با آهوی قصه همذات‌پنداری می‌کند و تا لحظه پایانی همراهش است. نگه‌داری راکورد حسی یکی از با اهمیت‌ترین مؤلفه‌های ایفای این چنین نقشی در سینماست که سپیده آرمان به درستی از بعد آن برآمده است. بازی خنثی و درون‌گرای آرمان که خواسته‌ی کارگردان بوده به اندازه‌ای درست و روان است که ما را یاد مثال‌های موفق آثار سینمایی جهان می‌اندازد. بازی بی‌اغراق، حسی و درونی سپیده آرمان از او به گفتن شمایل جدیدی از زن تحصیل کرده و جدا گانه ایرانی (که پیش‌تر نمونه‌اش را هدیه تهرانی بازی کرده) ساخته است، پرسونایی که جای خالیش در آثار تصویری ما زیاد مشهود است.