چرا سینمای ایران فیلم جاده‌ای کم دارد؟

تحلیل دلایل کمبود فیلم‌های جاده‌ای در سینمای ایران

به گزارش آفتاب وطن

یک مدیر تصویربرداری فیلم نقل کرد؛

چرا سینمای ایران فیلم جاده‌ای کم دارد؟

پیمان عباس‌زاده معتقد است فیلم جاده‌ای اساساً در سینمای ایران کم ساخته شده است و یکی از دلایل این اتفاق، سختی ساخت آن است.

 

تاریخ : یکشنبه ۱۰ تیر ۱۴۰۳ ساعت ۱۶:۴۰

به گزارش هنرنیوز، پیمان عباس‌زاده، مدیر تصویربرداری فیلم سینمایی «آبی روشن» از محصولات سازمان اوج، همزمان با اکران عمومی فیلم در گفتگو با خبرنگار ایلنا، در مورد همکاری با بابک خواجه‌پاشا کارگردان این فیلم، گفت: سابقه دوستی من و بابک خواجه‌پاشا به سال‌های قبل بازمی‌گردد. پیش از این پروژه در تدارک آماده‌سازی مقدمات برای ساخت فیلم دیگری بودیم که فیلمنامه «آبی روشن» به او نظر شد. بعدتر هم همکاری در این پروژه از طرف بابک خواجه‌پاشا و آقای میری تهیه‌کننده فیلم به من نظر شد.

او افزود: هنگامی فیلمنامه را خواندم، حس کردم حس و حال فیلمنامه از جنس همان فضایی است که من آن را دوست دارم و نسبت به آن حس قرابت کردم. فضای فیلمنامه «آبی روشن» فضایی عارفانه و در عین حال عاشقانه بود که شخصاً این فضاها را بسیار دوست دارم. یقیناً منظورم از فضای عاشقانه، بیشتر یک عاشقانه معرفتی و شناختی است. از این بابت خط داستانی فیلم برایم جذابیت داشت.

عباس‌زاده در ادامه بیان کرد: داستان «آبی روشن» در مورد فردی است که عاشق خادمی امام رضا (علیه السلام) است و اکنون خودش دچار چالش‌هایی شده است. این فرد در مسیری که پیش رو دارد، یک خالص‌سازی را تجربه می‌کند تا به عشق خود برسد. گویی در مسیر حرکت این فرد باید ناظر این خالص‌سازی می‌بودیم. حس می‌کردم این کاراکتر باید در این مسیر آنقدر به خلوص برسد تا لیاقت آن عشق نهایی را به دست آورد. این مسیر برایم بسیار دلنشین بود.

این مدیر فیلمبرداری اظهار داشت: فارغ از این خط داستانی، فضای ذهنی بابک خواجه‌پاشا در فیلمسازی هم مدام برایم قابل‌احترام، دلنشین و دوست‌داشتنی است. می‌دانستم او بی‌دلیل سراغ ساخت یک داستان نمی‌رود. می‌دانستم حتماً با این داستان ربط برقرار کرده است. از طرف دیگر دانش و بینش کارگردانی او هم برایم اثبات‌شده بود و اعتماد کامل به او داشتم. به همین دلایل می‌خواستم این همکاری شکل بگیرد و بعدتر هم حس کردم این همکاری چقدر ارزشمند بوده است.

عباس‌زاده در مورد این که آیا می‌توان «آبی روشن» را یک فیلم معناگرا دانست، گفت: قطعاً این فیلم از هر بعدی که به آن نگاه کنیم، یک اثر معناگرا محسوب می‌شود. فارغ از اینکه این کاراکتر به کجا می‌خواهد برسد، حتی اگر مقصدش کلیسا یا کنیسه هم می‌بود، سفری معنایی را طی می‌کند. قطعاً برای ما این معنا در امام رضا (علیه السلام) متبلور می‌شود اما اگر جهانی‌تر به موقعیت این کاراکتر نگاه کنیم، باز هم این فیلم می‌تواند روی مخاطب خودش تأثیر داشته باشد. حتی تماشاگری که در یک سرزمین دیگر و خارج از فضای فرهنگی ما این فیلم را تماشا کند، حس می‌کنم می‌تواند با آن ارتباط برقرار کند. فکر می‌کنم مخاطب خارجی هم می‌تواند فضای معنوی حاکم بر فیلم را درک کند.

او ادامه داد: آنچه مخاطب از فیلم دریافت می‌کند این است که رسیدن به مقصدی به نام «مشهد» برای کاراکتری که در یک روستای دورافتاده زندگی می‌کند، آنقدر مهم است که حاضر است هر اتفاقی را به‌جان بخرد تا به هدفش برسد. در این مسیر هم آنقدر بالا و پایین می‌شود تا با تمیزی و پاکی کامل به مقصد برسد.

مدیر فیلمبرداری «آبی روشن» در مورد تعدد لوکیشن‌های فیلم و چالش‌های کار در فضای غیرشهری گفت: بالاخره این ژانر فیلم سختی‌های خاص خودش را دارد. فیلم جاده‌ای اساساً در سینمای ایران کم ساخته شده است و مثال‌های کمی را در ذهن داریم. یکی از دلایل این اتفاق، سختی ساخت آن است. همین فیلم بیش از ۵۸ لوکیشن داشت و این یعنی حداقل ۵۸ بار جابه‌جایی کل تیم تشکیل.

او تصریح کرد: هنگامی گروه تشکیل یک فیلم، به‌عنوان مثال در فضای یک خانه به یک فضای بصری و لحن روایت‌گری می‌رسد، می‌داند که حداقل ۲۰ دقیقه از فیلم قرار است در همین لوکیشن روایت شود. در این کار اما قرار بود ۵۸ بار این فرآیند را طی کنیم و به زبان یکسانی برای فضاسازی و لحن روایت برسیم. در یک لوکیشن فضای بارانی داشتیم و در لوکیشن دیگر با چالش‌های دیگری روبرو می‌شدیم. هر یک از این موقعیت‌ها مستلزم بازتعریف فضای بصری بود. در نهایت هم باید این فضای بصری به طوری شکل می‌گرفت که تماشاگر از آن لذت ببرد.

دسته‌بندی مطالب

خبرهای ورزشی

اخبار پزشکی

اخبار اجتماعی

اخبار فرهنگی

کسب و کار

اخبار فناوری

[ad_2]

منبع