سمنوپزان؛ روایت زنده ارادت به حضرت فاطمه زهرا (س) در دست‌های نذرآفرینان
به گزارش آفتاب وطن، آیین دیرینه سمنوپزان حکایت صبر و برکتی است که در آن عطر گندم، گرمای آتش و همدلی دستان مردمان درهم آمیخته تا سفره‌ای از مهر و ارادت به نام بانوی بی‌نشان، حضرت فاطمه زهرا (س) گسترده شود. این سنت سال‌ها است که از دل خانه‌ها و به همت دلدادگان اهل‌بیت (ع)، نسل به نسل روایت می‌شود و شعله عشق آن در دل خانواده‌های ایرانی همچنان روشن مانده است.
نخستین مقصد گزارش، خیابان خاوران بود جایی که آقای محمدی، مردی که بیش از نیم قرن عمر خود را با عطر سمنو و نذر فاطمی گره زده، با ما گفتگو کرد. وی پخت سمنو را نه تنها یک کار آشپزی، بلکه می‌راثی خانوادگی با قدمتی ۵۴ ساله می‌داند که ریشه در نذر پدرش برای شفای خواهر او دارد.
به گفته آقای محمدی، این سنت از روز‌های نخستین با عشق به اهل‌بیت (ع) آغاز شده و امروز بخشی جدایی‌ناپذیر از خاطرات و هویت خانوادگی ایشان شده است. وی از روزی روایت کرد که در طوفانی سهمگین و خرابی خودرو گرفتار شده بودند، حادثه‌ای که به باور ایشان، نجات از آن به برکت عنایت و نگاه مهربان اهل‌بیت (ع) رقم خورده. آقای محمدی با امیدواری از تصمیم دخترش برای ادامه این راه سخن گفت، امیدی که نشان می‌دهد سمنوپزان برای این خانواده تنها یادگاری از گذشته نیست، بلکه امانتی برای سپردن به نسل آینده است.
مقصد بعدی، دیدار با آقای رستمی بود؛ مردی که بیش از ۵۰ سال است پای دیگ سمنو ایستاده و با این آیین اصیل زندگی کرده. وی از کرامات اهل‌بیت (ع) در گوشه‌گوشه زندگی خود گفت و سمنوپزی را آیینی مقدس و آمیخته با پاکی نیت و احترام به ساحت حضرت فاطمه زهرا (س) دانست.
آقای رستمی با تأکید بر قداست این نذر، معتقد است کسی که پای دیگ سمنو می‌ایستد باید حرمت این لحظه را بداند. از همین رو بر وضو داشتن هنگام حضور بر بالای دیگ تأکید می‌کند، چرا که به باور ایشان، اینجا سخن از نذری است که به نام بانوی بزرگ اسلام گره خورده است. وی سمنوپزان را فرا‌تر از یک سنت محلی، بخشی از می‌راث ارزشمند فرهنگ ایرانی-اسلامی می‌داند؛ می‌راثی که در آن ایمان، همدلی، خانواده و هویت تاریخی یک ملت در کنار هم معنا می‌یابند.
آقای رستمی در پایان از شهروندان خواست با مشارکت و اهتمام بیش‌تر در زنده نگه داشتن و گسترش این آیین کهن بکوشند تا این شعله پرفروغ به دست نسل‌های آینده سپرده شود. آنچه از این دیدار‌ها در خاطر می‌ماند، تنها عطر خوش سمنو نیست؛ بلکه قصه دست‌هایی است که سال‌ها به عشق حضرت زهرا (س) بر گرد دیگ نذر حلقه زده‌اند، قصه پدرانی که نذرشان را به فرزندان سپرده‌اند و مادرانی که برکت را با ایمان معنا کرده‌اند.
سمنوپزان، روایت زنده مردمانی است که باور دارند بعضی نذر‌ها با گذر زمان کهنه نمی‌شوند، بلکه هر سال با جوانه زدن گندم و روشن شدن آتش، دوباره جان می‌گیرند و از نسلی به نسل دیگر می‌رسند. در اینجا سمنو تنها شیرینی یک نذر نیست، بلکه طعم شیرین ارادت به بانویی است که نام و یادش قرن‌ها است در جان و دل عاشقانش ریشه دوانده است.