علی دایی و محبوبیت بی‌نظیر در مشهد: خاطره‌ای از دیدار خیریه نودوهشتی‌ها

علی دایی در دیدار خیریه نودوهشتی‌ها در مشهد

به گزارش خبررسان، شب قبل از برگزاری دیدار خیریه، برای تهیه گزارشی از ضیافتی که به مناسبت مسابقه خیریه میان تیم نودوهشتی‌ها و منتخب خراسان رضوی در میزبانی استاندار این استان برگزار می‌شد، به هتل محل اقامت بازیکنان رفتم. چیزی که بیش از همه توجه را جلب کرد، حضور تعداد بسیار زیادی از عاشقان فوتبال بود که در سرماي سخت آن شب مشهد، از نقاط دور و نزدیک به هتل آمده بودند تا شهریار فوتبال ایران را از نزدیک ببینند و از لحظه‌به‌لحظه حضور در کنار علی دایی لذت ببرند.

در حالی که بسیاری از چهره‌های سرشناس فوتبال ایران در چند متری آن‌ها در سالن رستوران نشسته بودند، اما اشتیاق دیدن علی دایی، یکی از پرافتخارترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران، فرصتی نبود که به‌راحتی از دست برود.

پس از سخنرانی‌های خداداد، مهدی تاج، حبیب کاشانی و چند تن از مسئولان شهر مشهد، مراسم به پایان رسید، اما خبری از علی دایی نشد. با فکر اینکه دوستان دیگر تحمل سرما را ندارند، از هتل خارج شدم، اما دیدم نه تنها تعدادشان کم نشده، بلکه نزدیک به ده نفر دیگر هم به جمع منتظران اضافه شده بودند. یادم آمد حبیب کاشانی گفته بود هوای مشهد تا چند ساعت دیگر از شهر اسلو پایتخت نروژ هم سردتر خواهد شد.

با وجود این، باور این هواداران برای دیدن علی دایی مرا هم تحت تأثیر قرار داد تا در کنارشان بایستم، شاید بتوانم عکس‌العمل آن‌ها را پس از دیدن کسی ثبت کنم که حاضرند تا این حد برای او زحمت بکشند. باید اعتراف کنم تحمل آن شرایط سخت را بیشتر از سی دقیقه نداشتم، حتی قصد داشتم با چند نفر از آن‌ها گفتگو کنم تا گذر زمان کمتر احساس شود، اما در آن فضای سرد چنین امری ممکن نبود. در کل هرچند نتوانستم تا آخر بمانم، اما حداقل توانستم میزان عشقشان را به خوبی درک کنم.

اگرچه پیش‌بینی می‌شد دایی به دلیل وضع هوا قید حضور در بازی خیرخواهانه را بزند، اما به وعده‌ای که به مردم داده بود وفادار ماند. وقتی به هتل تیم رسید، همه در خواب بودند و معلوم نشد که آیا آن هواداران را دیده است یا خیر.

صبح روز مسابقه، علی‌رغم بارش برف بی‌سابقه که برگزاری بازی را با چالش مواجه کرده بود، لابی هتل پر از جمعیت بود و از شدت شلوغی صدایی به گوش نمی‌رسید. در ادامه درب آسانسورها باز شد و یکی‌یکی نودوهستی‌ها وارد جمع شدند و به احساسات ناب هواداران پاسخ دادند، تا نوبت به علی دایی رسید. او با زیرچشمان پف‌کرده که نشان می‌داد تازه از خواب بیدار شده، اما با خوش‌رویی و حوصله فراوان به تمام درخواست‌های مردم واکنش مثبتی نشان داد و حتی برای یک لحظه عبوس نشد تا دل کسی شکسته نشود.

هرکس از هر گوشه‌ای به نوعی التماس دعا داشت: کسی می‌خواست عکس بگیرد، دیگری به دنبال سلفی بود، تعدادی امضا پشت لباس‌های پوشیده شده می‌خواستند. عده‌ای که سلیقه خاصی داشتند، پوستین تیم ملی یا توپ فوتبال همراه داشته‌اند و خواسته بودند امضا کنند.

اما فراتر از تمام این واکنش‌ها، حال و هوای سه نفر از کارکنان خانم هتل قابل توجه بود. آن‌ها که تا آن‌ لحظه از همه چیز بی‌خبر بودند، ناگهان با دیدن علی دایی چنان خوشحال شدند که زبانشان از شادی باز نمی‌شد و چشمانشان از شدت شوق گسترده شده بود، تا حدی که خود علی دایی نتوانست جلوی خنده‌اش را بگیرد.

تماشای این سطح از محبوبیت، هرکس را تحت تأثیر قرار می‌دهد، چنان که مرا نیز به طور کامل در خود غرق کرد تا لحظاتی فراموش کردم برای چه کاری به مشهد آمده‌ام.

به راستی چگونه یک شخصیت ورزشی پس از سی سال فعالیت به این جایگاه می‌رسد؟ در واقع دستیابی به چنین مقامی با این حجم از محبوبیت در میان تمام اقشار جامعه، با هر سن، مذهب و آئین، در ایران تنها مختص یک نفر است: علی دایی، که اکنون به یک سمبل تبدیل شده است.

اخیراً موفق شدیم با دایی گفتگو کنیم. جمله‌ای که در گوشم می‌زنید این بود: «آرامش من در کنار مردم را با هیچ پست و مقامی خرید و فروش نمی‌کنم.»

هتل را به سمت ورزشگاه امام رضا ترک کردیم. دایی در حالی که مردم از سر و کله‌اش بالا می‌رفتند، وارد ورزشگاه شد و در ورژن ۵۴ سالگی بازی خوبی انجام داد، تیمش را به سمت هواداران برد، برایشان تحسین کرد و دست تکان داد، و در عین حال یکی از دو گل تیمش را ثبت کرد.

یقیناً تصویری از علی دایی به بیرون تراشیده شده که او را در رختکن در حالخواب показывает تا با مسئولان استانی مذاکره نکند، تصویری که نشان می‌دهد او از این به بعد زندگی دیگری خواهد داشت. دور از فوتبال اما همچنان به آن گره خورده. همان‌طور که خودش گفت: طوری که به شخصیت اجتماعی‌اش لطمه‌ای وارد نشود.

به نظر می‌رسد این فاصله برای دایی بد نبوده، حداقل از این نظر که دیگر پاسخگوی اتفاقات و نتایج نیست و در دور از شغل مربیگری با فراز و نشیب‌هایش، وجود دایی نمود بیشتری دارد. بی‌شک بودن علی دایی، به‌ویژه در دورانی که هر ثانیه در معرض قضاوت است، دشوار است؛ دوره‌ای که حریم خصوصی افراد مشهور عملي وجود ندارد و تنها یک اشتباه برای نابودی تمام زحمات کافی است، اما او در حال عبور از همه این‌هاست.