سکته شنوایی ناگهانی؛ راهنمای کامل از علائم تا درمان

ممکن است سال‌ها با شنوایی طبیعی زندگی کرده باشید و ناگهان یک صبح از خواب بیدار شوید و متوجه شوید یکی از گوش‌های‌تانایی صدایی را نمی‌شنود. یا ممکن است اختلال شنوایی ملایمی داشته باشید و در عرض چند روز شنوایی‌تان به طور کامل از بین برود. این پدیده که ناشنوایی حسی‌عصبی (گوش داخلی) یا سکته گوش ناگهانی نامیده می‌شود، معمولاً در یک گوش و به ندرت در هر دو گوش رخ می‌دهد. این اتفاق احتمالاً شما را نگران می‌کند و به دنبال راه‌های تشخیص و درمان می‌گردید. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره این عارضه تا پایان مقاله با ما بمانید.

سکته گوش چیست؟

سکته گوش ناشی از دisfonction در ساختارهای حسی گوش داخلی شکل می‌گیرد. افراد مبتلا معمولاً صبح اول از بیدارشدن می‌فهمند که شنوایی‌شان را از دست داده‌اند. برخی دیگر هنگام پاسخ دادن به تلفن متوجه این مشکل می‌شوند. تعدادی از بیماران درست قبل از از دست رفتن شنوایی، صدای انفجار بلندی را می‌شنوند.

🔗 بیشتر بخوانید: سیب‌گلو (سیب‌آدم): آناتومی، رشد، جراحی و راه‌های تغییر ظاهر

خوشبختانه اکثر موارد سکته گوش موقتی و قابل درمان‌اند. متأسفانه برخی افراد به پزشک مراجعه نمی‌کنند، چون فکر می‌کنند افت شنوایی‌شان به دلیل حساسیت، عفونت سینوس، وکسی گوش یا سایر بیماری‌های رایج است. به یاد داشته باشید که علائم سکته گوش ناگهانی یک اورژانس پزشکی است و باید بلافاصله به پزشک مراجعه کنید. در نیمی از بیماران معمولاً یک تا دو هفته پس از وقوع، همه یا بخشی از شنوایی به طور خودکار برمی‌گردد، اما تأخیر در تشخیص و درمان می‌تواند اثر درمان را کاهش دهد. درمان به‌زمان حداقل احتمال بهبود بخشی از شنوایی را افزایش می‌دهد.

شیوع سکته گوش

کارشناسان تخمین می‌زنند که سالانه از هر ۵۰۰۰ نفر ۱ تا ۶ نفر دچار این عارضه می‌شوند. از آنجا که این بیماری معمولاً دون diagnóstico باقی می‌ماند، تعداد موارد تازه هر سال بیشتر می‌شود. سکته گوش می‌تواند در هر سنی رخ دهد، اما بیشتر در بزرگسالان و در cuối دهه ۴۰ و آغاز دهه ۵۰ سالگی دیده می‌شود.

🔗 بیشتر بخوانید: اریتریتول: مزایا، عوارض و مقایسه با استویا

علت سکته گوش

بیش از ۹۰درصد موارد سکته گوش بدون علت مشخص است و تنها حدود ۱۰درصد از افراد علت آشکار دارد. عوامل مختلفی می‌توانند در بروز این بیماری نقش داشته باشند، از جمله:

• عفونت‌های ویروسی و باکتریایی مانند بیماری لایم یا مننژیتیس باکتریایی؛
• صدمه به سر؛
• بیماری‌های خودایمنی مانند سندرم کوگان؛
• مصرف داروهای خاص برای درمان سرطان یا عفونت‌های شدید؛
• اختلالات جریان خون؛
• اختلالات عصبی نظیر میگرن و مالتیپل اسکلروزیس؛
• باروتروما یا عدم تعادل فشار بین گوش داخلی و بیرونی؛
• تومور روی عصب متصل گوش به مغز؛
• اختلالات گوش داخلی مانند بیماری منیر.

اکثر این موارد با علائمی همراه‌اند که تشخیص را آسان می‌کنند. نکته دیگر که باید در نظر گرفته شود، این است که افت شنوایی در یک گوش رخ داده است یا هر دو. برای مثال اگر افت شنوایی یک‌طرفه باشد، احتمال وجود تومور روی عصب شنوایی باید رد شود. بیماری‌های خودایمنی نیز می‌توانند بر شنوایی یک یا هر دو گوش تأثیر بگذارند.

🔗 بیشتر بخوانید: برای افزایش پلاکت خون چه بخوریم؟ + ۱۰ ماده غذایی برای افزایش پلاکت خون_آفتاب وطن

علائم سکته گوش

افراد مبتلا به سکته گوش ناگهانی معمولاً چندین علامت دارند، از جمله:

• احساس پر بودن گوش؛
• سرگیجه؛
• سکته گوش شبانه (معمولاً پس از بیدارشدن متوجه می‌شوند)؛
• عدم تعادل؛
• زنگ‌زدن یا وزوز در گوش.

تشخیص سکته گوش

برای بررسی دقیق‌تر گوش باید به متخصص شنوایی یا متخصص گوش‌و‌حلق‌و‌بینی مراجعه کنید. اگر علائم سکته گوش ناگهانی دارید، پزشک باید سایر عوامل مسبب افت شنوایی مانند انسداد گوش ناشی از مایع یا وکسی را رد کند. برای تشخیص سکته گوش ناگهانی بی‌علت، پزشک باید در عرض چند روز از آغاز علائم، آزمون ادیومتری تون خالص انجام دهد تا هرگونه افت شنوایی حسی‌عصبی را شناسایی نماید.

تست شنوایی‌سنجی دو مؤلفه دسی‌بل (حجم صدا) و فرکانس (بلندی و کمی صدا) را ارزیابی می‌کند. در واقع با ادیومتری تون خالص پزشک متوجه می‌شود که بلندی‌های پایین و بالاچقدر باید باشد تا شما آن را بشنوید. یکی از نشانه‌های احتمالی سکته گوش، از دست دادن حداقل ۳۰ دسی‌بل در ۳ فرکانس متوالی طی ۷۲ ساعت است. این افت شنوایی مشابه این است که شما یک مکالمه را به صورت پچ‌پچ یا مبهم بشنوید. از سوی دیگر ممکن است تغییرات ناگهانی و ظریف دیگری در شنوایی شکل بگیرد که تشخیص آن تست‌های تخصصی‌تر نیاز دارد.

اگر بیماری شما تشخیص داده شود، به احتمال زیاد پزشک برای شناسایی علت زمینه‌ای آن آزمایش‌های اضافه تجویز می‌کند، از جمله:

درمان سکته گوش

اکثر افراد مبتلا به سکته گوش به سرعت معمولاً در عرض یک تا دو هفته پس از این اتفاق همه یا بخشی از شنوایی خود را بازیابی می‌کنند. درمان سکته گوش ناگهانی با دقت بر اساس تشخیص پزشک انجام می‌شود. رایج‌ترین درمان، به‌خصوص وقتی علت مشخص نیست، استفاده از کورتیکواستروئیدها است. استروئیدها می‌توانند التهاب را کم کنند، ورم را کاهش داده و از بدن در مبارزه با بیماری حمایت نمایند. در گذشته استروئیدها به صورت قرص مصرف می‌شدند، اما تزریق استروئید به گوش میانی نیز به اندازه مصرف خوراکی مؤثر است؛ دارو به سمت گوش داخلی حرکت می‌کند و برای افرادی سودمند است که نمی‌توانند استروئید خوراکی مصرف کنند یا از عوارض جانبی آن پرهیز می‌کنند. برای اثربخشی بهتر استروئیدها باید هرچه سریع‌تر و حتی قبل از رسیدن نتایج آزمایش مصرف شوند. درمانی که بیش از ۲ تا ۴ هفته به تأخیر بیفتد، می‌تواند با افت شنوایی دائمی همراه باشد.

اگر پزشک علت زمینه‌ای بیماری را تشخیص دهد، ممکن است درمان‌های تکمیلی تجویز کند. برای مثال اگر علت سکته گوش عفونت باشد، ممکن است آنتی‌بیوتیک تجویز شود. اگر داروهای مصرفی برای گوش مضر بوده باشند، ممکن است پزشک آن دارو را قطع کند. اگر بیماری خودایمنی منجر به حمله سیستم ایمنی به گوش داخلی شده باشد، ممکن است برای سرکوب ایمنی دارو تجویز گردد.

سکته گوش و نوروم آکوستیک

از دست رفتن ناگهانی شنوایی معمولاً با التهاب حلزون گوش مرتبط است، اما در موارد نادر می‌تواند نشانه نوروم آکوستیک باشد که شوانوم دهلیزی نیز نامیده می‌شود. نوروم آکوستیک نوعی تومور خوش‌خیم است که در عصب دهلیزی تشکیل می‌شود. این تومور معمولاً در اسکن MRI و پس از مشاهده عدم تقارن شنوایی در بیمار تشخیص داده می‌شود.

پس از تشخیص نوروم آکوستیک، پزشک با استفاده از اسکن MRI تومور و رشد آن را رصد می‌کند. این تومور سالانه ۱ تا ۲ میلی‌متر رشد می‌کند و ممکن است بر عصب گوش داخلی فشار بیاورد و رسوبات پروتئینی را به گوش داخلی بریزد. این امر می‌تواند باعث افت شنوایی و سرگیجه شود. اکثر بیماران از دست دادن پیش‌رونده شنوایی را تجربه می‌کنند و باید هرگونه تغییر در شنوایی را در طول زمان رصد نمایند.

درمان نوروم آکوستیک

چند روش برای درمان نوروم آکوستیک وجود دارد، از جمله:

• مشاهده رشد تومور: همه نوروم‌های آکوستیک رشد نمی‌کنند، به همین دلیل به درمان نیاز ندارند. اگر تومور رشد کند، در طول زمان مشکل‌ساز می‌شود. حتی اگر تومور رشد نکند، ممکن است بر شنوایی تأثیر بگذارد.
• استفاده از رادیوتراپی استروتاکتیک: رادیوتراپی استروتاکتیک در اکثر موارد رشد تومور را متوقف می‌کند. این روش معمولاً برای تومورهای کوچک و وقتی به کار می‌رود که بیمار به دلیل مشکلات دیگر نمی‌تواند جراحی کند. هرچند این روش برای کنترل رشد تومور مؤثر است، احتمال دارد که رادیوتراپی در طول زمان با افزایش خطر از دست رفتن شنوایی مرتبط باشد.
• برداشتن تومور با میکروسرجری: جراحی برداشتن تومور احتمال حفظ شنوایی را افزایش می‌دهد، اما عوامل گوناگون نظیر اندازه و موقعیت تومور می‌توانند بر نتیجه و دوره درمان هر فرد تأثیر بگذارند. سوابق سکته گوش یا افت شنوایی نیز می‌تواند در حفظ شنوایی پس از جراحی نقش داشته باشد.

شما بگویید

شما چقدر با سکته گوش آشنایی دارید؟ آیا این عارضه را تجربه کرده‌اید؟ در صورت تمایل، می‌توانید تجربه و نظر خود را در بخش ارسال دیدگاه برایمان بنویسید و این نوشته را از طریق شبکه‌های اجتماعی با دوستانتان به اشتراک بگذارید.