وزیر بهداشت در همایش پرستاران: تابآوری فراتر از شرایط جنگی، ضرورت مدیریت روزمره است

به گزارش آفتاب وطن، محمدرضا ظفرقندی وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در پیامی که فراتر از چارچوبهای رایج سخنرانیهای رسمی بود، بر لزوم نهادینهسازی تابآوری در بافت روزمره نظام سلامت تأکید کرد. وی صبح یکشنبه اول آذر ماه ۱۴۰۴ در سالن همایشهای بیمارستان قلب شهید رجایی، در جمع مترونها و مدیران پرستاری کشور، تصویری متفاوت از مفهوم مقاومت حرفهای ترسیم کرد.
به باور وزیر بهداشت، تابآوری مفهومی نیست که تنها در روزهای جنگ و بحران فعال شود؛ این قابلیت باید در هر لحظهای از کارکرد تیمهای درمانی، از بخشهای داخلی تا مراقبتهای حاد، نفس بکشد. ظفرقندی با صراحت اظهار داشت نمیتوان بحثهای استراتژیک را در محیطهای بستهی همایشی محبوس نگه داشت و انتظار داد نتایج عملی ببخشند؛ لازمه کار، انتقال این گفتار به زبان عمل و سازماندهی سیستماتیک تابآوری در سطح کلان است.
نکتهای که توجه خاصی را به خود جلب کرد، اشاره وزیر به نقش مترونها به عنوان معماران فضای کاری پرستاران بود. ظفرقندی با تفکیک مفهومی دقیق، اعلام کرد تابآوری با سختی دادن و بارگذاری بیرویه بر كاه کادر متفاوت است؛ اگر بسترهای مناسب فراهم آید تا مقاومت طبیعی شکل بگیرد، بهرهوری به طور ذاتی بالا میرود. وی همچنین بر ضرورت درک ماهیت بستههای رفاهی برای پرسنل صحه داد که متأسفانه برخی مدیران هنوز از ابعاد کامل آن بیخبرند.
در بخش دیگری از سخنان، وزیر بهداشت با اشاره به حماسهی شده توسط نیروهای سلامت در جنگ اخیر، این حضور را نه تنها نماد وفاداری، بلکه گواهی بر پتانسیل نهفته در کادرهای درمانی دانست. ظفرقندی با لحنی که ترکیبی از انتظار و اعتماد بود، از مترونها و مدیران پرستاری خواست تا با بلوغ و دید استراتژیکتر، وظایف سپرده شده را به ثمر برسانند؛ او امیدوار است با گسترش اینگونه جلسات، مسیر تحقق اهداف نظام سلامت هموارتر گردد.
چنین رویکردی، که تابآوری را از قید شرایط استثنایی رها کرده و در قلب مدیریت روزمره قرار میدهد، میتواند نقطه عطفی در سیاستگذاریهای نیروی انسانی باشد. تمرکز بر رفاه کارمند به عنوان پیششرط مقاومت، نه یک شعار، بلکه یک ضرورت محاسبهشده برای پایداری خدمات درمانی محسوب میشود.
خاتمه این همایش با تأکید بر تداوم گفتگو و عملگرایی، سیگنال روشن برای کلانتر شدن این نگاه در ساختارهای تصمیمگیری ارسال کرد. حال باید دید که چگونه مترونها و مدیران میدانی، این مبناها را به زبان تغییرات ملموس در بخشها و واحدهای درمانی ترجمه میکنند.