اورژانس تهران از بی‌اطلاعی سرنوشت بیماران در بیمارستان‌ها می‌گوید

اورژانس تهران از بی‌اطلاعی سرنوشت بیماران در بیمارستان‌ها می‌گوید

به گزارش آفتاب وطن، صدای سکوت پرستاران اورژانس پیش‌بیمارستانی که شبانه‌روز بیمار را به آستانه بیمارستان‌ها می‌رسانند، همچنان بی‌پاسخ مانده؛ آن‌ها نمی‌دانند کسی که با آژیر و عجله به دروازه درمانگاه وارد شد، زنده خارج شده یا خیر.

در همایش مدیران پرستاری صبح یکشنبه اول آذر ۱۴۰۴ در مرکز همایش‌های بیمارستان قلب شهید رجایی، محمد اسماعیل توکلی این خلأ را به چالش کشید. وی نه به عنوان مدیر عامل اورژانس تهران، بلکه به عنوان شاهدی بر روزمره‌های- بیمار، پرسید چرا هیچ شاخص رسمی وجود ندارد که لحظه تحویل بیمار از آمبولانس تا خروج مجدد آن از_ بیمارستان را بسنجد؟

توکلی تأکید کرد که مدیران پرستاری تنها مجریان دستور نیستند؛ آن‌ها معمار انگیزه کادر‌ها و مربی نسل جدید پرستاری هستند. با این حال، نظام سلامت هنوز سناریوی تخلیه بیمارستان در بحران را به عنوان یک تمرین عملی تدوین نکرده است. این ضعف، در لحظه بحران می‌تواند به فاجعه‌بار‌ترین گلوگاه تبدیل شود.

رئیس مرکز اورژانس تهران از سازمان نظام پرستاری و وزارت بهداشت تقاضا کرد تا شاخص زمان‌بندی خروج آمبولانس پس از تسلیم بیمار را در معیار‌های اعتبار‌سنجی بیمارستان‌ها گنجانند. این شاخص، تنها راه تبدیل یک فرآیند مبهم به یک فرآیند قابل پایش و اصلاح است. بدون آن، هر روز ده‌ها ساعت کارآموزی تیم‌های اورژانس در صف‌های بی‌پایان بیمارستان‌ها هدر می‌رود.

فاصله بین پیش‌بیمارستانی و درمانی تنها متری نیست که یک آسفالت جدا کرده؛ شکاف اطلاعاتی است که توکلی آن را سیستم بازخورد گمشده نامید. نیرو‌ها بیمار را می‌برند، پرونده را تحویل می‌دهند، و سپس در تاریکی مطلق از نتیجه درمان بی‌خبر می‌مانند. این بی‌اطلاعی، مانع یادگیری از خطا و تقویت نقاط قوت شده است.

مترون‌ها و مدیران پرستاری سرمایه‌های انسانی هستند که سال‌ها سرمایه‌گذاری شده تا در لحظات بحران، هدایت هوشمندانه مراکز درمانی را بر عهده بگیرند. جایگاه آن‌ها در جداول سازمانی نباید حاشیه‌نشینی کند؛ باید در قلب تصمیم‌گیری‌های راهبردی نظام سلامت قرار گیرند تا تاب‌آوری حرفه‌ای از شعار به واقعیت تبدیل شود.

تعریف استاندارد‌ها و الزام به ثبت بازخورد، گام اول برای بستن این شکاف است. تا وقتی بیمارستان‌ها و اورژانس به عنوان دو جزیره مجزا عمل کنند، امنیت بیمار در لحظات حساس انتقال، رهین شانس باقی خواهد ماند.

پیاده‌سازی این رویکرد نیازمند اراده سیاسی و همکاری می‌ان‌سازمانی است که فرا‌تر از تعهدات کاغذی، در اجرا به چالش کشیده شود. تجربه نشان داده که بدون نظارت مستمر و گزارش‌دهی شفاف، بهترین استاندارد‌ها هم در لایه‌های بیروکراسی گم می‌شوند.

اکنون است تا وزارت بهداشت، سازمان نظام پرستاری و اورژانس پیش‌بیمارستانی، یکه مشترک تدوین کنند که مسئولیت پیگیری شاخص‌های تحویل بیمار و سیستم بازخورد را بر عهده بگیرد. تنها با این مکانیزم می‌توان اطمینان حاصل کرد که هر بیمار منتقل‌شده، در دایره‌ی مراقبت و پاسخ‌گویی باقی می‌ماند.